“เสี่ยวหยวน ไอ้หนูไม่รู้จักตาย ไม่รู้หรือว่าหลายเดือนมานี้ไม่ได้เผากระดาษเงินให้ปู่เลย ปู่ข้างล่างแทบอดตายอยู่แล้ว”
“พรุ่งนี้รีบเผาเงินให้ปู่ใช้หน่อย วางใจได้ ปู่ไม่ให้แกทำฟรี ๆ ปู่เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้แล้ว”
……
ตื่นขึ้นมา จางหยวนนึกถึงความฝันเมื่อคืน ใบหน้าเผยสีหน้าแปลกประหลาด
แต่ก่อนไม่เคยจำความฝันได้ชัดเจนขนาดนี้มาก่อน
แต่คราวนี้ต่างออกไป ทุกคำพูดของปู่ รวมถึงท่าทางร้องไห้ฟูมฟายเรื่องจนของปู่ เหมือนกับเห็นอยู่ตรงหน้าจริง ๆ ชัดเจนสุด ๆ
ไม่เล่นแล้ว มังกรตัวไหนคิดว่าจะได้..... ไม่สิ ไม่ใช่ว่าตนผีเข้าเฝ้ารึไง!
นับตั้งแต่จางหยวนจำความได้ นี่เป็นครั้งแรกที่คนตายมาฝันหา ยังเป็นปู่ที่ความจำแทบเลือนรางอีกต่างหาก
ตอนอายุห้าขวบ ปู่ป่วยหนักเสียชีวิต ความประทับใจที่มีต่อชายแก่คนนี้แทบไม่มี เลยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาเป็นยังไง
เพราะต้องรักษาให้ปู่ ครอบครัวจึงเป็นหนี้ไม่น้อย
เพื่อใช้หนี้ พ่อกับแม่ต้องตื่นเช้ามืดทำงานหนักทั้งวันทั้งคืน
หลายปีมานี้ ครอบครัวไม่เคยร่ำรวยเลย ช่วงไหนก็ตึงมือตลอด
โชคดีที่ครอบครัวมีความสามัคคีก็เจริญรุ่งเรือง
หลายปีมานี้ด้วยความมัธยัสถ์ของพ่อกับแม่ หนี้สินภายนอกกว่าล้านที่กู้มารักษาโรค ก็ใกล้จะหมดเกลี้ยงแล้ว
ครอบครัวก็ถือว่ารอดพ้นวิกฤตมาได้
แต่แล้วเมื่อปีก่อน อุบัติเหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น พ่อจากไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
ตั้งแต่นั้นมา จางหยวนก็อยู่กับแม่ถังอิงตามลำพังสองคน
ถึงแม้จะยังเป็นหนี้ไม่ถึงสองแสน แต่โชคดีที่ปู่ก่อนตายได้ทิ้งบ้านบรรพบุรุษไว้ให้ครอบครัวพวกเขา
แม่ลูกก็ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องนอนข้างถนน
หลายปีมานี้ จางหยวนไม่เคยฝันถึงปู่หรือพ่อสักครั้ง ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่ฝันไม่เห็นสักที
คราวนี้ข้างล่างมีคนมาหาในฝันจริง ๆ เสียที ปรากฏว่าเป็นปู่ซะงั้น
จางหยวนก็ครุ่นคิดอยู่นาน
เดาว่าพ่อคงไปเกิดใหม่แล้ว
เรียบเรียงความคิด จางหยวนรีบแต่งตัวลุกขึ้น
อย่างแรกเหมือนเดิมคือไปดูแม่
พ่อจากไปได้ไม่ถึงครึ่งปี แม่ก็เป็นปอดบวมเพราะฝนตกหนัก
โรคนี้ก็ไม่ถือว่าเป็นโรคร้ายแรงอะไร
แต่บิลค่ารักษาพยาบาลที่โรงพยาบาลออกให้คือสามหมื่น
ครอบครัวจางหยวนไม่รวยอยู่แล้ว ภายนอกยังเป็นหนี้อีกสองแสน จะไปมีเงินเหลือที่ไหนมารักษา
จำเป็นใจ แม่เลยเลือกวิธีรักษาแบบประคับประคอง
เรื่องนี้ทำให้จางหยวนแอบปฏิญาณในใจ ว่าจะต้องหารายได้ให้เร็วที่สุดเพื่อดูแลครอบครัวและรักษาแม่ให้หาย
“แม่ วันนี้ดีขึ้นบ้างไหม?” จางหยวนเคาะประตูห้องนอน
“แค๊ก ๆ ...ก็เหมือนเดิมแหละ ลูก ตื่นแต่เช้าเลยเหรอ?”
จางหยวนผลักประตูเข้าไป แม่ถังอิงนอนอยู่บนเตียง ใบหน้ายังซีดเซียวอยู่บ้าง
“แม่ เมื่อคืนปู่ฝันมาหาผม บอกให้ผมไปที่สุสานหาแก เผากระดาษเงินให้แกด้วย แล้วยังบอกอีกว่าแกข้างล่างแทบอดตายแล้ว”
ได้ยินคำพูดของลูก ถังอิงฝืนยิ้มออกมาบาง ๆ
“ไปเถอะ ให้ปู่แกคุ้มครองลูกให้ราบรื่น คุ้มครองครอบครัวเราไม่ให้ลำบากอีกต่อไป”
“ครับแม่ แล้วแม่พักผ่อนเถอะ ผมไปแล้วจะกลับมา”
ปิดประตูห้องนอน จางหยวนเดินไปที่ลานบ้าน หยิบจอบแล้วเอาขวดเหล้าติดมือตรงดิ่งไปที่สุสานหมู่บ้านบนเขาหลัง
เรื่องผีสางเทวดาแบบนี้ จริง ๆ เขาไม่เชื่อหรอก
แต่ความฝันเมื่อคืนมันสมจริงเกินไป
ปู่ร้องไห้จนแทบคุกเข่าให้ เห็นได้ชัดว่าจนขนาดไหน
ตัวเองเป็นหลานชายคนโต ถ้าได้ยินปู่ร้องจนแบบนี้แล้วยังไม่ใส่ใจ
ก็เห็นจะแย่เกินไปแล้ว!
บ้านบรรพบุรุษของจางหยวนอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชื่อว่าหมู่บ้านจางเจีย
หมู่บ้านมีบ้านเรือนแค่ร้อยกว่าหลัง คนในหมู่บ้านที่ตายไปส่วนใหญ่ก็ฝังที่เขาหลัง
สุสานบรรพบุรุษตระกูลจางก็อยู่ที่นั่นด้วย
เดินมุ่งหน้าไปทางเขาหลัง ชาวบ้านคนอื่น ๆ เห็นจางหยวนก็พากันหลบหน้าเหมือนเจอตัวซวย
“ไอ้เด็กนั่นแต่เช้าจะไปทำอะไรอีก? วัน ๆ ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ครอบครัวเป็นหนี้เป็นสินอยู่เต็มตัว ยังไม่รู้จักออกไปหางานทำ ปล่อยให้เป็นหนี้อยู่อย่างนั้น ไม่แน่ว่าสักวันจะมาขอยืมเงินพวกเราไปกินข้าว”
“พวกนายไม่รู้อะไร ครอบครัวมันเป็นคนนิสัยแบบนั้น ตั้งใจจะทำตัวเป็นหนี้ไม่ใช้แล้วแหละ”
“เฮ้อ ๆ หมู่บ้านจางเจียเราไปเจออะไรแบบนี้เข้าได้ กันจะทำให้ชื่อเสียงหมู่บ้านเรามัวหมอง”
“เฮ้ย ๆ พวกนายว่าไอ้เด็กนั่นแบกจอบจะไปไหนนะ? ไปเขาหลังหรือเปล่า?”
“แย่แล้ว ไม่แน่ไอ้เด็กนั่นอาจจะคิดว่าครอบครัวตัวเองซวยเพราะฮวงจุ้ยสุสาน เลยจะไปขุดสุสานหรือเปล่า?”
“เร็ว เร็ว ไปบอกญาติ ๆ ของมัน ไอ้เด็กนี่ไม่รู้จักหนักเบา ไม่รู้อะไรเลย การไปรบกวนสุสานบรรพบุรุษต้องโดนฟ้าผ่าตายนะ”
คำนินทาของชาวบ้าน จางหยวนฟังจนชินไปแล้ว
เขาไม่สนใจหรอก
เร่งฝีเท้า จางหยวนก็ไปถึงหลุมศพของปู่ได้ไม่นาน
สุสานตระกูลจางแห่งนี้ เขาไม่ได้มานานมากแล้ว
เพราะเรื่องที่ปู่ป่วยจนเป็นหนี้ พ่อกับพี่น้องคนอื่น ๆ ทะเลาะกันไม่เป็นท่า สุดท้ายก็ตัดขาดกันไป
นับเวลาก็สิบกว่าปีแล้ว
ต่อมาพ่อเสียชีวิต ถูกฝังที่สุสานกลางเมือง ไม่ได้รวมมาอยู่ที่สุสานบรรพบุรุษ
หลายปีมานี้ จางหยวนไม่เคยมาสุสานบรรพบุรุษแม้แต่ครั้งเดียว
คำบ่นของปู่เมื่อคืนยังก้องอยู่ในหู จางหยวนในใจก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง
หลุมศพเพราะไม่มีคนดูแลมาหลายปี หญ้าบนหลุมสูงเมตรกว่าแล้ว
มองซ้ายมองขวา จริง ๆ แล้วมีแค่หลุมศพของตระกูลจางไม่กี่หลุมเท่านั้นที่ดูเศร้าอ้างว้าง
ตัวเองเป็นหลานชายคนโต ก็ดูจะทำเกินไปหน่อยจริง ๆ
“ปู่ หลานชายคนโตมาเยี่ยมปู่แล้วครับ”
จางหยวนถอนหายใจ พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มทำงาน
เขากำจัดหญ้าบนหลุมศพก่อน จากนั้นเช็ดทำความสะอาดป้ายหลุมศพ
เสร็จแล้ว ก็เดินไปคุกเข่าหน้าหลุมศพปู่ ก๊าบ ก๊าบ ก๊าบ ก้มหัวให้สามครั้งดัง ๆ
“ปู่ หลานชายคนโตจะรินเหล้าให้ปู่ครับ”
พูดจบไม่ทันไร ก็เห็นแสงเล็ก ๆ ดวงหนึ่งบนป้ายหลุมศพของปู่สว่างขึ้น
ยังไม่ทันที่จางหยวนจะตั้งตัว แสงเล็ก ๆ นั่นก็ “วูบ” หนึ่งบินเข้าตรงกลางหว่างคิ้วของเขา
วินาทีถัดมา ก็หายไปต่อหน้าต่อตา
“เว้ย! นี่มันอะไรกัน ปู่ หลานชายคนโตเอาหมดที่ปู่ชอบมาฝากนะ อย่ามาหลอกหลานแบบนี้สิ”
จางหยวนไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
“ปู่ หลานชายคนโตยังไม่มีเมียเลยนะ ถ้าหลานตกใจตาย ตระกูลจางเราก็ต้องขาดไร้ผู้สืบสกุลเอานะ”
จางหยวนพูดไปด้วย มือสั่นเทา ๆ รินเหล้าลงหน้าหลุมศพไปด้วย
น่ากลัวเกินไปแล้ว ปู่แก่ฝันมาหาแม่นขนาดนี้เลยเหรอ
ไม่ได้ ๆ เรื่องเผากระดาษเงินต้องจัดการให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้
เดี๋ยวค่อยไปซื้อกระดาษเงินที่ในเมือง
ซื้อเยอะ ๆ ซื้อให้เต็มที่
ดีที่สุดทำให้ยมโลกเกิดเงินเฟ้อให้ได้
ถ้าเผาช้าแล้วปู่ไม่พอใจ กลางคืนคงต้องมาทวงถึงที่แน่ ๆ
ตอนนี้เอง ก็มีเสียงอึกทึกดังมาจากไม่ไกล
ลุงใหญ่หลินเจียนกั๋วพาลูกหลานคนอื่น ๆ มาถึงหน้าหลุมศพด้วยท่าทางดุดัน
“รู้จักมาสุสานปู่บ้างแล้วหรือไง เอาแต่คิดถึงแต่ผลประโยชน์ไม่รู้จักดูแลผู้ใหญ่แบบนี้ จะต้องโดนสวรรค์ลงโทษนะรู้ไหม”
“พ่อก็โง่จริง ๆ ไม่ควรยกบ้านบรรพบุรุษให้ลุงสามตั้งแต่แรก ดูสิตอนนี้ ครอบครัวลุงสามเป็นหนี้เต็มหัว ไม่แน่สักวันอาจขายบ้านบรรพบุรุษใช้หนี้ก็ได้ ตอนนั้นบรรพบุรุษตระกูลจางเราคงต้องร้องไห้อยู่ข้างล่างแน่ ๆ”
ชาวบ้านตั้งใจจะดูเรื่องขำของตระกูลจาง เห็นท่าแบบนี้ ก็ต้องหาโอกาสยุแหย่เป็นธรรมดา
“เจียนกั๋วพูดถูก ลุงจางทำเรื่องนี้ไม่รอบคอบจริง ๆ บ้านบรรพบุรุษจะยกให้ลูกชายที่เป็นหนี้หัวโปกได้ยังไง วันหนึ่งถ้าเจ้าหนี้ตามมาทวง บ้านบรรพบุรุษก็ต้องยกให้เขาเป็นของตอบแทนอีก”
“ลุงจางเหนื่อยทั้งชีวิต เจอลูกชายแบบนี้เข้าไป ช่างน่าสงสารจริง ๆ!”
ทุกคนพูดกันคนละปากคนละคำ แต่จางหยวนทนฟังไม่ไหวแล้ว
เขาจ้องตาขุ่นเคืองไปที่ญาติ ๆ และชาวบ้านรอบข้าง
ให้ตายเถอะ วันนี้ได้รู้แล้วว่าการบิดขาวเป็นดำมันเป็นยังไง
“บ้า! บ้านบรรพบุรุษทำไมถึงยกให้พ่อฉัน พวกอาทุกคนในใจไม่รู้หรือไง? ตอนปู่ป่วยรักษา เป็นหนี้ค่ารักษากว่าล้าน”
“อยากได้บ้านบรรพบุรุษใช่ไหม? ได้ เอาเงินออกมาใช้หนี้แทนปู่สิ บ้านบรรพบุรุษนี่ฉันยกให้พวกแกเลย”
“ถ้าไม่มีความสามารถก็หุบปากไป!”
พูดจบ หลินเจียนกั๋วกับพวกก็สีหน้าไม่ดีนักแต่必須หุบปากเงียบ
เรื่องโดนสวรรค์ลงโทษน่ะของปลอม แต่เรื่องหนี้สินน่ะของจริง
ตอนนั้นค่ารักษาพยาบาลของพ่อเป็นฝ่ายครอบครัวลุงสามที่แบกรับ
ส่วนพวกเขา...
เห็นหลินเจียนกั๋วกับพวกเงียบกริบ จางหยวนก็หันหลังเดินกลับบ้าน
เขาเบื่อหน่ายที่จะคุยกับพวกเนรคุณพวกนี้เต็มที
ตอนนี้ต้องรีบไปซื้อกระดาษเงินให้ปู่เผา อย่าให้เสียเวลา
นึกถึงแสงสีทองดวงนั้นที่บินเข้าหัวตัวเอง จางหยวนในใจก็เริ่มหวั่น ๆ
ไม่ใช่ปู่เห็นเราไม่ยอมเผากระดาษเงินให้ แล้วโกรธเข้าหรือเปล่านะ?
เพิ่งจะกลับมาถึงลานบ้าน จู่ ๆ จางหยวนก็เห็นหน้าดำมืดแล้วทรุดลงกับพื้น
แต่ยังไม่ทันได้แนบเนื้อกับพื้นดิน ก็รู้สึกเวียนหัวกลับไปกลับมา มาถึงพื้นที่ลึกลับแห่งหนึ่ง
พื้นที่ปิดตายสี่เหลี่ยม ไม่มีประตูไม่มีหน้าต่าง แต่ด้านในกลับสว่างไสว
“นี่มัน...พื้นที่มิติ?!”
จางหยวนแสดงสีหน้าดีใจออกมา
คนที่ชอบอ่านนิยายออนไลน์อย่างเขารู้ดีว่านี่คืออะไร
นี่มันก็คือพลังเสริมของพระเอกชัด ๆ
หรือว่าจะเกี่ยวกับแสงสีทองที่บินออกจากป้ายหลุมศพของปู่เมื่อกี้?
ลองครุ่นคิดดูดี ๆ จางหยวนก็เข้าใจ
ที่ปู่บอกว่าเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้ คงหมายถึงพื้นที่มิติติดตัวนี้แหละ
“ปู่เอ๊ย ปู่รักหลานชายคนโตจริง ๆ นะเนี่ย!”
เขาฝันไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ เรื่องดี ๆ แบบนี้จะตกมาอยู่กับตัวเอง
ต่อมา เขาก็ลองใช้งานอีกหลายครั้ง ลองเอาของใส่เข้าไปในพื้นที่มิติ
ลองไปลองมาหลายรอบ จนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร จางหยวนก็รีบออกไปซื้อของที่ปู่ต้องการในเมืองทันที
เมื่อคืนปู่ยังร้องว่าเงินไม่พอใช้ อยู่อย่างยากลำบาก
นึกถึงตรงนี้ จางหยวนไม่กล้าลังเล รีบขี่เจ้ามอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคู่ใจมุ่งหน้าเข้าเมืองทันที
หมู่บ้านต้าเหอห่างจากหมู่บ้านพวกเขาประมาณห้ากิโลเมตร ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปก็ไม่ไกลเท่าไหร่
ไม่นาน ก็ถึงในเมือง จางหยวนก็หาร้านขายพวงหรีดเจอหนึ่งร้าน
ก้าวเข้าไปในร้าน จางหยวนชี้ไปที่ของต่าง ๆ ที่มีราคาในร้าน แล้วพูดว่า:
“เฮ้เจ้าของร้าน อันนี้ อันนี้ ฉันเอาหมดเลย!”