หร่านซูเยว่ถึงกับอึ้ง แล้วภารกิจที่สี่ของเธอจะทำยังไงดีล่ะ?
ยังดีที่ทุกคนมีวีแชตของฉินหรูซินอยู่แล้ว หลังจากขอเบอร์มาได้ หร่านซูเยว่ก็กลัวว่าถ้าบอกไปว่าเธอเป็นใคร ฉินหรูซินจะไม่ยอมรับคำขอเป็นเพื่อน
เธอจึงเปลี่ยนรูปโปรไฟล์เป็นภาพทิวทัศน์ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็นตัวเอ็มพิมพ์ใหญ่
พอกลับถึงบ้านในตอนเย็น เว่ยเหยาก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ รีบไปอาบน้ำ ส่วนเธอส่งคำขอเป็นเพื่อนให้ฉินหรูซิน พร้อมกรอกชื่อ “เว่ยเหยา” ลงไป
เป็นไปตามคาด ฉินหรูซินกดยอมรับแทบจะทันที แถมยังเป็นฝ่ายส่งข้อความมาหาก่อนด้วย
[ซิน: พี่เหยา? เป็นพี่จริง ๆ เหรอ? พี่มาขอโทษฉันหรือเปล่า?]
[ซิน: จริง ๆ แล้วฉันไม่โกรธเรื่องวันนี้หรอก พี่ก็รู้นี่ ฉันชอบพี่มาตั้งแปดปีแล้ว จะให้ฉันโกรธพี่ได้ยังไงล่ะ]
[ซิน: ฉันยอมรับว่าวันนี้ฉันหึง เลยทำอะไรไม่ค่อยคิด แต่ทั้งหมดก็เพราะหร่านซูเยว่คอยหาเรื่องฉันอยู่ตลอด]
[ซิน: ตั้งแต่เจอพี่ครั้งแรกตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันก็ชอบพี่แล้ว หลายปีมานี้ฉันพยายามแทบตาย ก็เพื่อจะได้คู่ควรกับพี่]
[ซิน: พี่เหยา ให้โอกาสฉันสักครั้งได้ไหม? ฉันจะทำให้พี่รู้เองว่า ไม่ว่าจะด้านไหน ฉันก็เก่งกว่าหร่านซูเยว่]
ราวกับอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง ฉินหรูซินถึงกับถอดเสื้อผ้า... แล้วถ่ายภาพ... ส่งมาให้โดยตรง