เว่ยเหยาฟังเสียงคำรามของเซิ่งหมิงจากปลายสาย แต่แทนที่จะโกรธ เขากลับหัวเราะเสียงต่ำออกมา
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าหร่านซูเยว่ที่แววตาพร่าเลือน ก่อนจะค่อย ๆ ดึงผ้าขนหนูผืนหนึ่งมาคลุมหน้าแข้งของเธอ
ความรู้สึกแปลกประหลาดเมื่อครู่หายไปจนหมด สิ่งที่ผุดขึ้นในใจหร่านซูเยว่พร้อมกับเสียงของเซิ่งหมิงคือความอับอายที่ไม่รู้สาเหตุ
หร่านซูเยว่กลัวว่าเซิ่งหมิงที่อยู่ปลายสายจะได้ยินเสียง จึงอ้อนวอนเสียงเบา
——
“อย่า อย่า...”
แต่เว่ยเหยาตั้งใจรับสายอยู่แล้ว จะยอมตามคำขอได้อย่างไร?
“หร่านเสี่ยวเยว่??? เธอกำลังทำอะไรอยู่??? ทำไมไม่พูด??? ทางนั้นมีเสียงอะไร???”
…………
นิ้วเท้าของหร่านซูเยว่หงิกงอ มือทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงจนต้องยันกระจกด้านหลังไว้
ช่างน่าอับอายเหลือเกิน
ตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยอยู่ในสภาพน่าอึดอัดเช่นนี้มาก่อน