ลู่ลี่สิงทำไปโดยไม่รู้ตัว เขายกเสื้อผ้าชิ้นนั้นขึ้นมาจ่อจมูก
หร่านซูเยว่ไม่ได้ใช้สบู่อาบน้ำหรือแชมพูอะไรเป็นพิเศษ
กลิ่นบนเสื้อผ้าจึงเป็นกลิ่นหอมจากตัวเธอเอง
กลิ่นหวานที่ยากจะอธิบายปะปนกันจนลอยเข้าสู่โพรงจมูกของเขา
หลังจากล้างกลิ่นตรงหน้าออกจนสะอาด ลู่ลี่สิงก็ลดแขนลง หลับตา แล้วเริ่มนึกย้อนถึงภาพเมื่อครู่
หร่านซูเยว่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หยดน้ำไหลจากไหปลาร้าลงมา ผ่าน—
เอวของเธอคอดบางจนเหมือนมือเดียวก็กำรอบได้
ภาพในหัวค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ลู่ลี่สิงพลันลืมตา หายใจหอบกระชั้นจนควบคุมไม่อยู่ มือที่ถือเสื้อผ้าอยู่ก็เผลอออกแรงขึ้นมา
จากนั้นก็มีเสียง «แคว่ก» เสื้อชิ้นเล็กถูกเขาขยี้จนขาดเป็นรู