หร่านซูเยว่เองก็ชะงักค้าง ใบหน้าของเธอแนบกับท้ายทอยของลู่ลี่สิงครั้งแล้วครั้งเล่า
เธอแยกไม่ออกว่าเป็นเพราะอุณหภูมิร่างกายของลู่ลี่สิงร้อนเกินไป หรือเป็นเพราะใบหน้าของเธอแดงเกินไปกันแน่
ทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไร มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นเป็นจังหวะในตรอกอันว่างเปล่า
ท้ายที่สุด ลู่ลี่สิงก็เดินมาถึงค่ายมวยของท่านเฉิงโดยไม่รู้ตัว
ที่นี่ฉากหน้าเป็นสถานที่ชกมวย แต่แท้จริงแล้วมีสนามประลองใต้ดินอยู่แห่งหนึ่ง
โคมแดงซีดจางแขวนอยู่หน้าประตูใหญ่ที่แง้มไว้ครึ่งบาน จากด้านในมีเสียงกระสอบทรายถูกชกกระแทกดังทึบ ๆ
จังหวะนั้นเอง ร่างยักษ์สูงราวสองเมตรยี่สิบสามสิบ หัวล้าน ผิวสีทองแดง ก็วิ่งออกมาจากด้านใน
บนตัวเขามีรอยสักตราเผ่าเต็มไปหมด ดูราวกับลิงยักษ์สีดำ ขณะวิ่งก็ร้องตะโกนไปด้วยว่า
“พ่อจ๋า! พ่อจ๋า! พ่อจ๋า!”
หร่านซูเยว่สะดุ้งจนกระเด้งลงจากหลังลู่ลี่สิง แล้วคว้าแขนเขาไว้แน่น
“พี่! มนุษย์ต่างดาวบุกแล้ว รีบหนีกันเถอะ! นั่นมันสัตว์ยักษ์คลุ้มคลั่ง! เราต้องไปตามดเวย์น จอห์นสันมาจัดการมัน!”
ลู่ลี่สิงวางหร่านซูเยว่ลง แล้วตบมือเธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน
“ไม่ต้องกลัว นี่คือจินกัง เพื่อนคนหนึ่งของพี่เอง”
พริบตาเดียว จินกังก็วิ่งมาถึงตรงหน้าทั้งสอง แม้ตัวจะใหญ่โต แต่กลับคล่องแคล่วเกินคาด
เมื่อเห็นหร่านซูเยว่ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย จมูกขยับสูดดม ก่อนจะตบมืออย่างดีใจในทันที
“โอ๊ะโอ๊ะโอ๊ะ! แม่จ๋า แม่จ๋า!”