เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็ถึงช่วงก่อนสอบ
ช่วงนี้หร่านซูเยว่กระวนกระวายใจมาก กลัวว่าตัวเองจะสอบได้ไม่ดี
เธอฟุบอยู่บนโต๊ะ ตรงหน้ามีสมุดจดข้อผิดพลาดวิชาคณิตศาสตร์ที่เปิดค้างไว้ครึ่งเล่ม ปากกาวางอยู่ข้าง ๆ แต่เธอเขียนอะไรไม่ออกแม้แต่ตัวเดียว
ลู่ลี่สิงยกนมสดแก้วหนึ่งเข้ามา วางไว้ข้างมือเธอ
“ดื่มนมสักหน่อย แล้วรีบเข้านอน”
หร่านซูเยว่ขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ขี้เกียจแม้แต่จะเงยหน้ามองเขา
“คุณ คุณ คุณ ตอนนี้ยังจะให้ฉันดื่มนมอีกเหรอ? ฉันดื่มไม่ไหวหรอก!”
ลู่ลี่สิงนั่งลงข้างเธอ โน้มตัวเข้าไปใกล้หูแล้วลดเสียงลง
“อยากลองไหม? ได้ยินว่าดื่มเจ้านั่นแล้วสมองจะฉลาดขึ้น สอบครั้งนี้ต้องได้คะแนนดีแน่”
หร่านซูเยว่เงยหน้าพรวด จ้องเขาเขม็ง
“ลู่ลี่สิง คุณคิดว่าฉันโง่หรือไง?”
ลู่ลี่สิงทำหน้าไร้เดียงสา
“พูดจริงนะ อยากลองไหม?”
“ไม่เอา!”
“ดื่มแค่คำเดียวเอง”
“ลู่ลี่สิง คุณนี่น่าขยะแขยงจริง ๆ”
“ไม่น่าขยะแขยงสักหน่อย นมสะอาด แถมอร่อยด้วย”
“ไสหัวไปเลย!”
ลู่ลี่สิงหัวเราะ ก่อนเลื่อนแก้วนมไปตรงหน้าเธออีกนิด
“เพิ่งอุ่นให้เอง ยังอุ่นอยู่เลย รีบดื่มเถอะ”
หร่านซูเยว่จ้องเขาอยู่นาน สุดท้ายก็ยกแก้วขึ้นยัดนมเข้าปากไปคำหนึ่ง
นมไม่อร่อยเลยสักนิด แถมยังมีกลิ่นประหลาด ๆ
ลู่ลี่สิงนั่งมองเธอดื่มอยู่ข้าง ๆ สายตาเลื่อนจากริมฝีปากลงไปยังคาง แล้วต่ำลงไปถึงลำคอ
หร่านซูเยว่พยายามข่มความรู้สึกอยากอาเจียน เพิ่งกลืนลงไปได้คำเดียวก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัวเพราะถูกเขาจ้อง
เธอโมโหจนยัดแก้วใส่มือลู่ลี่สิง