“ที่รัก แยกขาออกอีกหน่อย วางโทรศัพท์ให้ห่างกว่านี้หน่อย ฉันมองไม่เห็นหน้าที่รักแล้ว”
หร่านซูเยว่ได้แต่เงยหน้าขึ้นอย่างจำใจ ริมฝีปากถูกกัดจนชุ่มวาว
เธอแยกเข่าทั้งสองข้างออก คุกเข่านั่งอยู่บนเตียง ปลายเท้าจิกพื้น แถมยังต้องจัดท่าให้เขามองเห็นได้อีก...
มันช่าง...
ซับซ้อนเหลือเกิน...
ถ้าไม่ได้ฝึกโยคะมาก่อน เธอคงทำไม่ได้จริง ๆ...
หร่านซูเยว่ยกโทรศัพท์ไว้ด้วยมือข้างหนึ่งที่สั่นระริก ส่วนอีกมือกำชายกระโปรงแน่น ก่อนจะค่อย ๆ เลิกขึ้นไปถึงโคนขา เผยผิวเนียนนุ่มขาวผ่องและอมชมพูผืนใหญ่
“พี่หยุนเจา เสร็จหรือยังคะ? ฉันเริ่มเหนื่อยแล้ว”
ปลายสายมีเพียงเสียงหายใจหอบถี่กับเสียงอึกทึกฟังไม่รู้เรื่อง
ขณะที่หร่านซูเยว่ยังคงอยู่ในท่านั้นจนแทบจะทนไม่ไหว
เสียงหยิบกระดาษทิชชูจากกล่องและเช็ดโต๊ะก็ดังมาจากปลายสายอีกฝั่ง
ตามมาด้วยเสียงแหบพร่าของฉีหยุนเจา
“เมียจ๋า...ดีมาก...ดีมาก เด็กดี รอฉันกลับประเทศก่อน แล้วฉันจะ...เธอ”
หร่านซูเยว่เงียบใส่ รอคุณกลับประเทศเมื่อไหร่ ฉันก็โกยเงินได้ครบแล้วหนีไป ใครจะไปสนคุณกันล่ะ?
“เมียจ๋า ส่งที่อยู่มาให้ฉันหน่อยสิ ฉันจะซื้อที่ตั้งโทรศัพท์ให้ ต่อไปเธอจะได้ไม่ต้องถือเอง”
……
หลังจากขอที่อยู่ของ ‘แฟนสาวออนไลน์’ ไม่สำเร็จอีกครั้ง
สีหน้าของฉีหยุนเจาก็หม่นลง ความพึงพอใจเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก
-
【ฮัลโหล โฮสต์ คิดถึงฉันไหม? ……อ้อ เกือบลืมไปเลย ความทรงจำกับความรู้สึกของคุณถูกผนึกไว้หมดแล้วนี่นา……】
หร่านซูเยว่รู้สึกมึนหัว สมองว่างเปล่า ก่อนจะมาโผล่ในโลกใบเล็กแห่งใหม่ เธอมองหน้าจอส่องแสงตรงหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ