ลู่ลี่สิงไม่กล้าเอาเสื้อผ้าออกไปซักข้างนอก
ข้างนอกมีทั้งเพื่อนบ้านและคนที่เดินผ่านไปมา
ถ้าเขาถือเสื้อผ้าของหร่านซูเยว่กองใหญ่เดินออกไป ชื่อเสียงของน้องสาวคงเสียหาย
ลู่ลี่สิงกัดฟัน เทน้ำอาบทิ้งไป แล้วตักน้ำสะอาดมาอีกกะละมัง
เขานั่งยอง ๆ อยู่ในห้องกั้น หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาทีละชิ้น เทผงซักฟอกลงไปเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ชุดชั้นในตัวนั้นนุ่มที่สุด พอเปียกน้ำก็แทบจะโปร่งใส เมื่อกำไว้ในมือ ราวกับยังคงมีไออุ่นของหร่านซูเยว่หลงเหลืออยู่
ลู่ลี่สิงไม่กล้าออกแรง กลัวจะซักจนขาด จึงทำได้เพียงใช้ปลายนิ้วถูเบา ๆ
เมื่อนึกถึงผ้าที่อยู่ในมือ ซึ่งเคยสัมผัสแนบชิดกับผิวกายของหร่านซูเยว่ ลมหายใจของเขาก็รวนไปหมด
พอรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกาย ลู่ลี่สิงก็ไม่กล้าคิดต่อ
เขาขยำเสื้อตัวน้อยเป็นก้อนอย่างลวก ๆ ขยี้แรง ๆ สองสามที แล้วรีบโยนลงไปล้างในน้ำสะอาด
กางเกงขายาวซักง่าย เสื้อกล้ามก็ซักง่าย
มีเพียงตอนซักเสื้อตัวน้อยสองชิ้นนั้นเท่านั้น ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกโรคจิตเต็มขั้น
กว่าจะซักเสื้อผ้าทั้งหมดเสร็จและบิดจนหมาด แล้วนำไปพาดราวตากผ้าในบ้าน เหงื่อก็ท่วมศีรษะเขาแล้ว
ลู่ลี่สิงเท้าสองมือไว้กับหัวเข่า หอบหายใจถี่ ๆ
เขารู้สึกว่าการซักเสื้อผ้าให้หร่านซูเยว่เหนื่อยยิ่งกว่าต่อยกับคนเป็นร้อยเสียอีก
เสียงหร่านซูเยว่พลิกตัวดังมาจากห้องด้านใน เตียงสปริงส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ