เหยียนซิ่วซิ่วเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในตระกูลตำรวจ เพราะมีพี่ชายคอยปกป้องมาตลอด นิสัยของเธอจึงค่อนข้างอ่อนแอ
แต่ระหว่างทางกลับบ้าน พี่ชายกลับไม่สนใจน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง เพียงเพราะคดีหนึ่งในหมู่บ้าน
เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครพึ่งพาได้ พึ่งฟ้าพึ่งดินก็ไม่สู้พึ่งตัวเอง!
เหยียนซิ่วซิ่วพุ่งเข้าไปเหมือนลูกเสือตัวน้อย หร่านซูเยว่กับเฟิงลี่สิงและคนอื่น ๆ คอยระวังหลังให้เธออยู่ด้านหลัง
ซูหมิงจูแทบจะโมโหตายอยู่แล้ว เพราะคุณแม่ไปส่งเธอเข้าเรียนไม่ได้ เนื่องจากคุณตาถูกจับไปโรงพัก
เดิมทีเธอก็โมโหอยู่แล้ว ผลคือนังเด็กใหม่คนนี้ยังกล้าเถียงเธออีก!
เธอเงื้อมือตบเต็มแรง แต่เสี่ยวเตาขวางไว้ได้ เธอจึงตะโกนเรียกลูกสมุนสองคนของตัวเองอย่างเดือดดาล
“พวกเธอยังไม่รีบจัดการมันอีก!”
หร่านซูเยว่เห็นเสี่ยวลิ่วจื่อกับเสี่ยวเตาช่วยเหยียนซิ่วซิ่ว ส่วนตัวเองไม่มีโอกาสได้ลงมือ
จึงใช้เฟิงลี่สิงเป็นฉากบังเสียเลย พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจเธอ
ก็สวมถุงมือ แล้วโยนกล่องเครื่องประดับของซูหมิงจูลงไปข้างล่างทางหน้าต่าง
เธอโผล่หน้าออกไปมองอีกครั้ง ก็ยังไม่มีใครสังเกตเห็น
หร่านซูเยว่โยนบัตรประจำตัวของซูหมิงจู กระเป๋าสตางค์ รวมถึงกระเป๋าใบเล็กที่ใส่ชุดชั้นในลงไปข้างล่างจนหมด
หลังทำเรื่องไม่ดีเสร็จ เธอก็ดึงเฟิงลี่สิงมาบังตัวเอง แล้วเดินไปยังมุมหนึ่ง
จากนั้นก็ชมตัวเองในใจ
หร่านซูเยว่ เธอนี่ฉลาดเกินไปแล้ว!