“นั่นแหละ มองไปทางไหนล่ะ รุ่นพี่”
เย่ชีเหยียนตามขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแสนสบายใจ
รอยยิ้มแบบนั้นเมื่อผสมกับพลังของ[แหวนแห่งความชั่วร้าย] ไม่ว่าใครก็ต้องมองเขาเป็นตัวร้ายสารพัดปฏิปทา
เอ่อ... จริง ๆ ก็ไม่ผิดนัก
เขาก็คือตัวร้ายนี่นา~
เป็นตัวร้ายแล้วมันไม่ดีตรงไหน?
“เรียกร่างจริงของเจ้าออกมาเร็ว ๆ สิ ไม่งั้นร่างแยกของเจ้าคนนี้กำลังจะทานไหวไม่ไหวแล้วนะ~”
กระสุนนับไม่ถ้วนและฟันไม่หยุดหย่อนพุ่งเข้าใส่เซอร์ทรัพยากรอย่างต่อเนื่อง
“แค่เจ้าก็คิดอยากจะเห็นร่างจริงของฉัน?! ฝันไปเถอะ!”
เซอร์ทรัพยากรกัดฟันแน่น สายตาแอบแหงนมองลงไปยังแหวนวงที่เพิ่งหล่นอยู่บนพื้นเมื่อครู่
[“เฮงยังไง ๆ ต้องเอาคืนมาให้ได้สักชิ้น...เวร!”]
จังหวะที่ปิศาจดาร์กเรเวนที่กำลังต่อสู้อยู่แถมยังคว้าเอาแหวนวงนั้นเก็บเข้าอาวุธประจำกาย[กระสอบหนังงู]ของมัน เซอร์ทรัพยากรก็แตกพ่ายทางใจจนสิ้นเชิง
“ศึกแบบนี้หมายังไม่ขยับเลยมั้ง! เสียทุนตายเปล่า!”
ทนรับการโจมตีของเย่ชีเหยียน เขากัดฟันคว้าแหวนวงที่หกออกมา ด้วยสีหน้าเจ็บปวดหมดใจ กัดฟันแน่นจ้องมองเขาตาไม่กระพริบ
“ฉันจดจำนายไว้แล้ว! รอให้ดีเลย! ฉันจะกลับมาแน่นอน!”
ถอน ล่าถอย ขายของ หนี!
เขาไม่อยากสนใจเรื่องอื่น ยิ่งไม่มีทางไปสนใจคนอื่น
ร่างแยกนี่ราคาแพงมาก! แหวนหล่นก็ยอม แต่ถ้าร่างแยกหายไปด้วย ต้องเสียทุนตายเลย!
ประตูทรัพยากรปิดสนิทในทันที
ทิ้งไว้เพียงทรัพยากรพื้นฐานเกลื่อนกลาดทั่วพื้น และสัตว์ประหลาดที่เพิ่งปั้นขึ้นมาเป็นจำนวนมาก แล้วก็หายไปเลย