เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน
เย่ชีเหยียนเห็นด้วยกับความจริงข้อนี้เป็นอย่างยิ่ง
บารอนทรัพยากรแข็งแกร่งมาก
เพียงแค่ฝีมือที่ใช้ทรัพยากรพื้นฐานซึ่งเป็นสิ่งที่ไร้ค่าที่สุดในสายตาของหัวหน้าขบวนรถไฟทุกคน มาผลิตสัตว์ประหลาดชั้นสูงได้เป็นจำนวนมาก
ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเขา
แต่ไอ้เจ้านี่กลับดูจะใส่ใจกับการสิ้นเปลืองในการต่อสู้มากเกินไป
ลองพูดถึงพวกคนอัญมณีที่เพิ่งถูกปิศาจดาร์กเรเวนปล่อยให้ตายเมื่อกี้ก็ได้
ทันทีที่รู้ว่าคนอัญมณีจะตาย บารอนทรัพยากรก็รีบเก็บพวกมันกลับทันที
เขาไม่ใช่เจ็บปวดกับการสูญเสียลูกน้องหรือของใช้ของตัวเองหรอก แต่แค่ไม่อยากให้ของของตัวเองพังที่นี่เท่านั้น
เขาโลภมาก แต่ก็เสียดายที่จะใช้
หรือว่าในสายตาของบารอนทรัพยากร การค้าขายก็คือการใช้ราคาที่ถูกกว่าเพื่อแลกสิ่งที่มากกว่าจากคนอื่น
เรื่องนี้ไม่มีคำว่าถูกหรือผิด
เพราะเย่ชีเหยียนก็ชอบแบบนี้เช่นกัน
แต่ไอ้เจ้านี่น่ะ ชัดเจนเลยว่าขี้เหนียวเกินเหตุ
"เซอร์ทรัพยากร ว่าแต่พวกคุณพวกนี้ชอบตั้งชื่อตัวเองด้วยคำว่ามิสเตอร์ บารอน อะไรงี้ แล้วชื่อจริงของคุณล่ะ? ไม่ใช่ว่าชื่อกร็องแดใช่ไหม?"
บารอนทรัพยากรมองนิ้วที่ขาดหายของตัวเองอย่างเจ็บปวด รวมกับแหวนเม็ดที่หายไป เขาสูญเสียอัญมณีไปแล้วถึงสามเม็ด
"เชอะ... การค้าขายที่ขาดทุนสุด ๆ แต่นั่นพลังของโอเวอร์คล็อกเกอร์ใช่ไหม? น่าสนใจดี แกมันถึงกับมีของอย่างนี้ติดตัว ดูเหมือนโลกชานชาลาที่แกเคยผ่านมาก่อนหน้านี้คงอันตรายพอตัวจริง ๆ ไม่งั้นก็ไม่มีทางที่จะได้ของอย่างนี้มา"