“มนุษย์ปีศาจหรือ?”
สายตาของเย่ชีเหยียนหยุดอยู่บนตัวมนุษย์ปีศาจนามดักซิมเพียงชั่ววูบ
ภายในร่างของไอ้หมอนี่ ดูเหมือนมีบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับปีศาจแฝงซุกซ่อนอยู่
ดักซิมกำลังสั่นสะท้าน
ช่วงนี้มันไม่หยุดเรียกหาการ์ดปีศาจที่ซ่อนอยู่ลึกในจิตวิญญาณของตนเอง
แต่การ์ดปีศาจใบนั้นราวกับหายสาบสูญไปเฉย ๆ
ในฐานะผู้ครอบครอง มันกลับไม่สามารถรับรู้ร่องรอยการดำรงอยู่ของอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่น้อย
ดักซิมกำลังพังทลาย
ทั้งที่สายตาที่เย่ชีเหยียนทอดมาที่มันผ่านไปแค่วินาทีเดียวเท่านั้น แต่มันกลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่ตรงนี้มานานนับชั่วนิรันดร์
จวบจนสายตาของเย่ชีเหยียนย้ายออกจากร่างมัน ความรู้สึกนั้นถึงได้จางหายลงบ้าง
กระนั้นมันก็ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่มันรู้สึกว่าตัวเองเปรียบเสมือนมดตัวหนึ่ง
มันแม้มีความรู้สึกหลงผิดว่า ถ้ามนุษย์ที่ชื่ออัลทอสคนนี้อยากให้มันตาย มันก็จะฆ่าตัวตายทันที
ไม่...
นี่ต้องเป็นความหลงผิดแน่นอน! ต้อง!!!
“ดอนกิโฆเต้ และอีกฝ่ายคืออันเจี๋ยสินะ ไม่คิดว่าจะเป็นคนคนเดียวกันจริง ๆ ไม่ใช่แค่ชื่อซ้ำกัน”
เย่ชีเหยียนไม่ได้ใส่ใจมนุษย์ปีศาจนั่น แต่กลับมองไปยังอันเจี๋ยกับต้งจีโฮเต้ มนุษย์สองคนที่เคยพบกันในโลกชานชาลา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นโค้งบาง ๆ
“อ๊ะ! เพื่อนอัศวินมังกร!? ไม่เจอกันตั้งนาน ฮ่าฮ่า ฉันก็รู้ว่านายเก่งขนาดนี้ ต้องมีวันเจอกันที่ไหนสักแห่งแน่นอน!”