ไม่มีใครตอบรับคำถามนี้
แม้แต่ประธานกิลด์ของมนุษย์หินตัวที่ตายไปแล้ว ก็ไม่กล้าแม้แต่จะผุดความคิดขัดขืนขึ้นในใจแม้เพียงครึ่งหน่วย
กระทั่งยังบ่นว่าทำไมมนุษย์หินตัวนั้นถึงได้ไปก่อเรื่อง
ตอนนี้นี่ไง ทำให้พวกเขาต้องรับแรงกดดันจากท่านผู้นี้ไปด้วยโดยไม่จำเป็น
“ดีมาก”
เย่ชีเหยียนพยักหน้า ชีปืนขึ้นฟ้า ใช้[ปีกโฉบฟ้า]อีกครั้งแล้วกลับไปยังตำแหน่งเดิม
“เดินหน้าต่อไป”
เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเบา ๆ
การ์ดปีศาจ·อหังการปรากฏลอยอยู่บนฝ่ามือของเขา หมุนวนเบา ๆ
คนข้างล่างไม่อาจได้ยินเสียงของเขาอีกต่อไป และมองไม่เห็นรูปลักษณ์ของเขาอีกเช่นกัน
พวกเขามองเห็นเพียงร่างหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางแสงรุ่ง กำลังพูดอะไรบางอย่างกับเด็กสาวผมดำคนนั้น
แต่ ไม่ใช่ทุกคนที่มองไม่เห็น
ดอนกิโฆเต้ อันเจี๋ย และซ่างกวนอิ๋งเสวี่ย ยังคงมองเห็นร่างของเขาอยู่
“เย่ชีเหยียน ลำดับไพ่ของนายดูเหมือนจะเก่งขึ้นกว่าแต่ก่อนนะ ดีจังเลย ฉันก็อยากเป็นเจ้าของลำดับไพ่สักคน”
ม่อฉื่อมองการ์ดอหังการในมือของเขาด้วยความอิจฉา
“นายยังขาดของแบบนี้อีกเหรอ?”
“แน่นอนสิ ฉันบอกไปแล้วหลายครั้งว่าตอนนี้ฉันคือหัวหน้าขบวนรถไฟมนุษย์ ลำดับไพ่อะไรนี่ฉันแทบไม่เคยเห็นเลย แม้แต่ในคอลเลกชันของฉันก็ไม่มี ก็เลยอยากได้สักใบอยู่เหมือนกัน”
“งั้นก็ตั้งใจเข้า อาจได้สักวัน”
“อืม ๆ ว่าแต่ ตอนกี้ฉันน่าจะไม่เรียกชื่อจริงของนายดีกว่านะ? อัลทอส? ชื่อนี้ฟังน่าเบื่อกว่าเย่ชีเหยียนมาก”