ดอยล์กำแก้วเหล้าในมือแน่น แต่ก็ไม่กล้าบีบมันให้แตก
เขาเงยหน้าขึ้น มองเย่ชีเหยียนที่พิงอยู่ริมระเบียง พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ท่านนักผจญภัย ข้าถือว่าสิ่งที่ท่านพูดข้าไม่ได้ยิน โปรดอย่ากล่าวอีก ข้าเป็นผู้บัญชาการกองทัพขององค์ชายสี่ จำเป็นต้อง...ภักดีต่อเขา”
เหล้าในแก้ว กระดกหมดในรวดเดียว
ดอยล์หมุนตัวจากไป ไม่พูดอะไรอีก
“ตอนแรกฉันคิดว่าที่นี่เป็นแค่ชานชาลาธรรมดา แต่ตอนนี้ดูแล้ว คงไม่น่าเบื่อแน่”
“ว่าไหม ลีเซ็ต”
สาวใช้ที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ กระพริบตา คลี่ยิ้ม ถึงกับหยิบกล้องถ่ายรูปตัวนั้นออกมากดชัตเตอร์อีกครั้ง
แชะ——
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่ นายท่าน หล่อมาก”
“อึม...งั้นถ่ายเพิ่มอีกสักสองสามรูป”
————
ตั้งแต่เที่ยงวันของวันที่สอง องค์ชายสี่แมนสเตอร์รวบรวมกำลังทหารทั้งหมด ปฏิเสธคำขอเดินทัพเร่งด่วนของดอยล์ ผู้บัญชาการกองทัพ
นำกองทัพมุ่งหน้าลงใต้
ทุกเมืองที่ผ่าน เขาจะรวบรวมกำลังที่เหลือ ซื้อใจผู้คน
ส่วนกองทัพก๊อบลินที่เจอ ก็ถูกเย่ชีเหยียนจัดการอย่างง่ายดาย
เดินทัพเช่นนี้เกือบหนึ่งสัปดาห์
บนขอบกำแพงเมืองที่เพิ่งถูกปืนใหญ่ของกษัตริย์ไอน้ำถล่มจนพัง เย่ชีเหยียนนั่งพักผ่อน มองลงไปเบื้องล่างที่องค์ชายสี่กำลังแสดงละครอยู่ หาวหวอด
หันสายตาไปด้านข้าง เห็นผู้บัญชาการกองทัพสีหน้าเป็นทุกข์เดินขึ้นมาด้วยท่าทีหม่นหมอง
“โย่ ผู้บัญชาการดอยล์ ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ไง? เวลานี้ ท่านไม่ควรไปร่วมงานเลี้ยงเหรอ?”