"ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้... ฟังดูเหมือนวายร้ายเกินไปหน่อยมั้ย?"
เย่ชีเหยียนยังคงยืนอยู่บนที่สูง จ้องมองภาพโกลาหลในเมืองเบื้องล่าง
ดอยล์ที่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วนำกองทัพของเขาก่อกบฏต่อแมนสเตอร์ องค์ชายสี่แห่งจักรวรรดิ
กองทัพของดอยล์เป็นหน่วยรบชั้นยอดที่ประจำการอยู่ชายแดนมาช้านาน และโดยพื้นฐานแล้ว ครอบครัวของทุกคนในกองทัพล้วนอาศัยอยู่ในเมืองหลวง
นี่คือ "พระมหากรุณา" ของจักรพรรดิชรา และเป็นโซ่เส้นหนึ่งที่ใช้ควบคุมพวกเขา เหล่าทหารชายแดน
ด้วยเหตุนี้เอง พวกเขาจึงไม่พอใจแผนการของแมนสเตอร์มานานแล้ว
เพียงแค่ตะโกนเรียกร้องก็มีคนตอบรับเป็นทิวแถว พวกเขาบุกเข้าไปได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน
"ดอยล์! เจ้าจะทำอะไร!?"
"ฝ่าบาท กระหม่อมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ หากในฐานะผู้บัญชาการกองทัพแห่งจักรวรรดิ กลับต้องยืนมองเมืองหลวงแตกพ่าย มองภรรยาและบุตรสาวของตนตายในปากอสูร แล้วจะต่างอะไรกับพวกอสูรเล่า?!"
เขาตามล่า เขาหนีตาย
พวกขุนนางที่เห็นสถานการณ์ไม่ดี เตรียมจะกลับลำหักหลัง ก็ไม่มีใครรอดพ้นจากฝ่าเท้าเหล็กของกองทัพไปได้
จนกระทั่งแมนสเตอร์หนีขึ้นมาบนกำแพงเมือง ตรงจุดที่เย่ชีเหยียนอยู่
"ท่านเย่! ท่านเย่ ช่วยข้าด้วย!"
เขาวิ่งมาถึงตรงหน้าเย่ชีเหยียนแล้วล้มลงกับพื้น บังเอิญหลบดาบยาวที่ถูกขว้างมาได้พอดี
แมนสเตอร์หันกลับมามองดอยล์ที่หยุดชะงักอยู่ไม่ไกล ไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้ ความหวาดกลัวพลันสลายไปในพริบตา