"..."
ซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยเห็นคำตอบคลุมเครือนั่นก็เงียบไปครู่หนึ่ง
เธอครึ่งร่างแช่อยู่ในน้ำอุ่นที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า:
["คุณสะสมดินปืน เพื่อใช้ทำอะไร? กระสุนเหรอ? ขายให้ฉันบ้างได้ไหม?"]
เพิ่งทำกระสุนเสร็จก็มีลูกค้าซะแล้ว
เย่ชีเหยียนหรี่ตาลง ในฐานะนายสถานีคนที่สองนอกจากเขาที่เลื่อนเป็นระดับ 2 ทรัพยากรในมือของซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยย่อมต้องมากกว่าคนอื่น
และไม่เหมือนกับหลี่เสี่ยวเชิงที่ค่อนข้างยุ่งยาก การค้าขายกับเธอยังนับว่าง่าย
["กระสุนแน่นอนว่าขายให้คุณได้ แต่ครั้งนี้ฉันไม่เอาน้ำ แล้วก็ไม่เอาทรัพยากร ฉันเอาแต่เหรียญรถไฟ หนึ่งเหรียญรถไฟแลกกระสุน 30 นัด"]
["? คุณปล้นชัดๆ"]
เห็นได้ชัดว่าราคานี้ซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยรับไม่ได้
["ไม่ใช่ ฉันกำลังบอกความจริง กระสุนของฉันมันสมราคานี้"]
ส่งภาพหน้าจอไป
พอเห็นคำเสริมท้ายระดับ 3 ที่ติดอยู่หลังกระสุน ซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยเบิกตากว้าง พึมพำกับตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ:
"เป็นไปได้ยังไง? กระสุนระดับ 3? หรือว่าเขาอัพถึงระดับ 3 จริงๆ แล้ว?"
แต่ซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยไม่ได้ถามคำถามทำนอง "ทำไมคุณถึงมีกระสุนระดับ 3"
คนเราย่อมมีความลับและโชคของตัวเอง
ก็เหมือนกับเธอเช่นกัน
สูดหายใจลึก ซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็ยังตั้งใจจะต่อรองราคาก่อน
["50 นัด หนึ่งเหรียญรถไฟแลกกระสุน 50 นัด 30 นัดน้อยเกินไป ไม่พอใช้เลย"]