“โลกใบนี้ ยังมีทางรอดอยู่จริงหรือ?”
“ขอเทพโปรดช่วยพวกเราด้วย!”
“อย่าสวดภาวนาแล้ว เรา...ถูกเหล่าเทพทอดทิ้งไปนานแล้ว..”
[โลกชานชาลาระดับ 9 · ลมเยือกแข็งมรณะ]
ในโลกใบนี้ กระดูกศพนับไม่ถ้วนถูกฝังกลบอยู่ใต้ผืนทะเลทราย
มนุษย์มีเพียงที่พึ่งเดียวคือที่หลบภัยที่คนรุ่นก่อนสร้างไว้ใต้พื้นดิน แล้วดิ้นรนอยู่หายใจทีละลมหายใจ
มหลูโด ที่หลบภัยที่ 4
ที่แห่งนี้เคยเป็นเมืองที่ครึกครื้นมาก่อน
แต่บัดนี้บนพื้นดินไม่เหลือมนุษย์สักคน
ณ ด่านหน้าแห่งการสังเกต ชายวัยกลางคนนามว่าหวังเฮ่า จ้องมองสถานการณ์ภายนอกด้วยดวงตาไร้ซึ่งความมีชีวิต
เขารู้สึกพึงพอใจกับงานนี้อยู่ไม่น้อย
แม้จะเป็นเพียงทิวทัศน์ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ไม่มีความบันเทิงใด ๆ นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาในด่านสังเกตการณ์นี้
ถ้าไม่มีเสบียงที่คนจากที่หลบภัยส่งมาให้ทุกเดือน เขาคงไม่มีแม้แต่คนที่จะคุยด้วยสักคน
แต่เขาก็ชินไปแล้ว
ยังไงก็ยังดีกว่าออกไปข้างนอกแล้วโดนพวกโครงกระดูกที่ติดเชื้อกาฬโรคและยังขยับได้ฆ่าตาย
เพียงแต่ ตอนนี้ผ่านกำหนดเวลาขนส่งเสบียงตามปกติมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว
เสบียงสำรองของเขาใกล้หมดเต็มที ถ้ายังไม่มีใครมาขนส่งอีก เขาก็จำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายกลับไปที่หลบภัยเพื่อดูสถานการณ์
“23 พฤศจิกายน ภายนอกเหมือนเดิม จำนวนโครงกระดูกไม่ลดลง อุณหภูมิภายนอกลดลงเหลือ 33 องศาหลังฝนน้ำแข็งผ่านไป ถือว่าเย็นสบาย ลมตะวันตกเฉียงเหนือแรงระดับ 3 ถึง 4.... เอ๊ะ นั่นมันอะไร?”