เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 560 เทพคามาอิไทจิ

6 นาที· 1.5K คำ

ข่าวสารที่ปรากฏขึ้นมาเฉย ๆ แบบนี้ไม่เหมือนน้ำเสียงของระบบเลย

ยิ่งกว่านั้น ถ้าระบบอยากจะเตือนอะไรเขา ก็ไม่มีความจำเป็นต้องจัดโชว์ให้ดูหรูหราฟรุ้งฟริ้งขนาดนี้

ราตรีประดับดาว ดาวตกงั้นรึ?

ไม่รู้ทำไม แต่รู้สึกเหมือนฝีมือของหมอดูบางคนชะมัด?

"ลองถามดูก็รู้"

เปิดจอแสง เปิดสิทธิ์ซิงโครไนซ์การไหลของเวลา แล้วส่งข้อความไปหาจูซิงถูทันที

["?"]

["ไง? คิดถึงพี่สาวคนนี้งั้นรึ? ฮิฮิ"]

["ข้อความนั่นมันหมายความว่ายังไง แล้วนายก็ส่งผ่านระบบตรง ๆ ได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"]

["เอ๊ะ? ข้อความอะไร ฉันไม่รู้นะ มันเรื่องสนุกรึเปล่า?"]

จูซิงถูแกล้งทำเป็นโง่เขลา แต่รอยยิ้มของเธอกลับซ่อนไว้ไม่อยู่เสียแล้ว

["ไม่บอกก็แล้วก็ตาม"]

["เดี๋ยวเดี๋ยว อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ ฮิฮิ ฉันแค่กลัวนายไม่อยากเป็นหนี้ความดีความชอบของฉันเลยส่งข้อความไปตรงหน้านายเฉย ๆ เอง ไม่ต้องขอบคุณฉันนะ วางใจ ฉันใช้พลังของไพ่โชคชะตาแล้ว อันนี้ไม่นับเป็นการให้เปล่า ไม่ได้ทำให้นายเป็นหนี้ฉันอะไร แค่เสียค่าตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปหน่อยเท่านั้นเอง"]

จูซิงถูใช้ทิชชูเช็ดเลือดที่ไหลไม่หยุดในดวงตาของตัวเอง ก่อนใช้นิ้วที่เปื้อนเลือดกระทบจอแสง

เย่ชีเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองข้อความที่ตอบกลับมาในหน้าต่างแชทส่วนตัวอย่างลังเล

["สิ่งที่นายพูดถึงน่ะ มันหมายความว่ายังไง?"]

["หมายความตรงตัวแหละ ไอ้เจ้านั่นมันคอลเลกชั่นนิสต์ตัวจริง สิ่งที่มันชอบทำที่สุดคือการกวาดเอาสิ่งที่มันเล็งไว้ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสิ่งของ ไม่ว่าอะไรก็เถอะ เพียงแค่ผ่านการ[ทดสอบ]ที่เรียกกันนั้นมาเพื่อทำให้มันกลายพันธุ์

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป