สีฟ้าเข้ม
เจิดจ้า
เงาดำเอื้อนเอ่ยความลับที่เย่ชีเหยียนซ่อนไว้ในก้นบึ้งหัวใจ ไม่เคยพูดให้ใครฟังมาก่อน
[วิวัฒน์]
เขาเป็นเทพแท้ ทว่าเย่ชีเหยียนไม่รู้สึกถึงเทวะใด ๆ ในร่างนี้ แม้แต่ฉายาที่สวมติดตัวตลอดก็เงียบสนิท ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ทั้งสิ้น
อีกฝ่ายดูเหมือนเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ธรรมดาจนมีแค่ปาก เป็นมนุษย์ที่หมายถึงแนวคิด[ความตาย]
เงาดำ แข็งแกร่งมาก
อาจแข็งแกร่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยพบเจอมา
บางทีอาจมีแค่นายสถานีอย่างซาหย่า หรือระดับท่านระเบียบที่เทียบชั้นได้? หรืออาจ...สู้ไม่ได้?
เย่ชีเหยียนไม่รู้ เพราะเขาก็ไม่ชัดเจนว่าคนอย่างซาหย่าและท่านระเบียบนั้นแข็งแกร่งสักแค่ไหน
แต่เขารู้เพียงเรื่องเดียว
ความตาย ไม่มีอะไรต้องกลัว
ลายนภาแห่งดาวพเนจรเปล่งประกายสว่างไสว
ก่อนก้าวสู่ถิ่นร้าง เขาก็ไม่เคยหวาดกลัวเรื่องใดมาก่อน หลังจากมาถึงถิ่นร้าง ข้อนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยน
"ลองเดาดูไหมล่ะ? อาจจะเดาถูกก็ได้นะ"
รอยยิ้มผุดบนใบหน้าเย่ชีเหยียน เขาลูบเขามังกรแห่งการลาดตระเวน ในตู้โดยสารเพาะปลูก ละครลวงจิตกำลังแปรเปลี่ยนอย่างกระสับกระส่าย
เพียงคำสั่งเดียว ก็จะปลุกพลังขึ้นมา
"ไม่เดา ข้าว่าข้าไม่สามารถจินตนาการถึงสิ่งที่ข้าไม่เคยเห็น และเดาสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจไม่ได้"
เงาดำแสยะยิ้ม หันไปทางอีกาสองตัวที่หยุดนิ่งอยู่หน้าประตู