"ท่าน ท่านเป็นแขกมาครั้งแรกใช่ไหม หน้าไม่คุ้นเลย ท่านอยากเล่นอะไรหรือขอรับ"
ภายในเขตสันทนาการ มีคนสังเกตเห็นเย่ชีเหยียน
เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาใกล้ สำรวจเครื่องแต่งกายของเย่ชีเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาฉายแววประจบประแจงและละโมบ
เหมือนคนขายเนื้อที่เห็นแกะอ้วน
"เจ้าเป็นใคร"
"อ้าว ข้าน้อยเป็นผู้ดูแลเขตสันทนาการขอรับ เห็นสง่าราศีของท่านเช่นนี้ คงเป็นคุณชายจากเขตชนชั้นสูงแน่"
"เห็นท่านเป็นคนแปลกหน้า คงไม่ค่อยมาพักผ่อนในเขตสันทนาการ ข้าขอแนะนำสักหน่อยได้หรือไม่"
เพราะอุปกรณ์ปลอมตัวนั้น ผู้ดูแลจึงเข้าใจผิดว่าเย่ชีเหยียนเป็นขุนนางแวมไพร์ที่พาสาวใช้มาเที่ยวเล่น
เขาพาเย่ชีเหยียนเข้าไปในเขตสันทนาการ ภาพภายในน่าขยะแขยงยิ่งกว่าที่เห็นจากภายนอก
"ท่านดูนี่ ที่นี่เป็นบ่ออาบเลือดออกแบบพิเศษสำหรับเผ่าพันธุ์เลือด"
"อีกฝั่งเป็นสนามประลองที่ควบคุมทาสให้ต่อสู้พนันกัน"
"ที่นี่มีถุงเลือดสด แม้คุณภาพจะสู้ถุงเลือดในเขตชนชั้นสูงของท่านไม่ได้ แต่ก็มีรสชาติพิเศษเป็นเอกลักษณ์~"
ผู้ดูแลแนะนำสิ่งต่าง ๆ รอบตัวไม่หยุด
แม้จะสังเกตว่าเย่ชีเหยียนมีสีหน้าเฉยชาและเย็นชา แต่ก็คิดว่าเป็นเพราะขุนนางแวมไพร์ผู้นี้ไม่สนใจรูปแบบความบันเทิงของพวกตน
"ปล่อยมันวิ่ง ปล่อยมันวิ่ง ฮ่า ๆ ๆ ค่อย ๆ ไล่ล่ามันให้ตาย!"
เสียงจากที่ไกลทำให้เย่ชีเหยียนหยุดฝีเท้า
เขามองไปตามต้นเสียง
เห็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ใส่ปลอกคอและตรวน สวมเพียงเสื้อผ้าหยาบกร้าน เท้าสั่นเทา มีเลือดสดไหลออกจากร่างกายตลอดเวลา กำลังหลบหนีและวิ่งผ่านเหล่าอสูร