“เร็วกันจริง ๆ ฉันนึกว่าฝนนี้จะตกไปอีกสิบวันครึ่งเดือนซะอีก เอ่อ งั้นแปลว่าเทพแท้ที่ชื่อชุยปิงคงออกจากแดนห้วงลึกไปแล้วสินะ? หรือไม่ก็ยายปากจัดแห่งห้วงลึกนั่นกลับไปยังถิ่นของตัวเองแล้ว?”
สำหรับเย่ชีเหยียนแล้ว ผลลัพธ์แบบไหนก็เหมือนกัน
เขาแค่มองมันเป็นเรื่องขำ ๆ
ถ้า[ห้วงลึก]จะทำเทพแท้ก็ไม่เป็นซะได้ นั่นแหละถึงจะสนุกจริง ๆ ~
“ช่างมันเถอะ ฝนหยุดแล้ว ก็ถึงเวลาเข้าโลกชานชาลาถัดไปแล้วมั้ง”
เย่ชีเหยียนวางแฮนด์จอย มองไปยังน้ำตาแดงที่ยังคงจริงจังกับการควบคุมตัวละครในเกม แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าจะปล่อยไม้ท่าสุดยอดยังไง
เขายิ้มออกมาอย่างหมดหวังกับความน่ารักนั้น
ยื่นมือออกไป ลูบหนวดมารของหญิงสาวและศีรษะของเธอ
น้ำตาแดงรู้สึกได้ถึงสัมผัสนั้น กะพริบตาปริบ ๆ ค่อย ๆ เกี่ยวมือของตัวเองเข้ากับมือเขา
เธอยังพูดภาษาไม่ได้ แต่แววตากลับเป็นประกายวิบวับด้วยบางสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์ความรู้สึก
“ค่อย ๆ หัดไป สักวันก็ต้องทำได้”
น้ำตาแดงเงยหน้าขึ้นเงียบ ๆ ใช้คางของตัวเองเบา ๆ ถูไถกับฝ่ามือของเย่ชีเหยียน
ราวกับแมวที่ผูกพันกับนายของมัน
“13 ต่อ 0 น้ำตาแดง แพ้อีกแล้ว ให้หมิงหมิงไปเลย”
เสียงของลีเซ็ตดังขึ้นในตอนนั้นพอดี
บนจอเกม คำว่า “KO!” ขนาดยักษ์ปรากฏขึ้น
ชนะแพ้ชี้ขาดแล้ว
ฝ่ายหนึ่งเลือดเต็ม
อีกฝ่ายมานาเต็ม
ด้านอีกฟาก หมิงหมิงยืนอยู่บนแฮนด์จอย ส่งเสียงกังวานแจ้งใสออกมาอย่างดีใจ