ฐานของเกมพังยับเยิน
หลุมยักษ์ที่เปิดออกสู่ห้วงจักรวาลกำลังฉุดดูดผู้คนออกไปภายนอกไม่หยุดหย่อน
เสียงกรีดร้อง เสียงดิ้นรน เสียงร้องไห้ครวญ
เสียงแห่งความทรมานดังก้องกัมปนาทไปทั่ว
อากาศถูกบีบอัดออกจนหมด
ชาวบ้านธรรมดาที่ไร้พลังวิเศษ เพียงสัมผัสกับห้วงอวกาศในวินาทีแรกก็เริ่มบวมน้ำและเยือกแข็ง
จ้าวซีที่บินตามหลังเย่ชีเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่ลังเลที่จะกระโดดขึ้นกลางอากาศ ลูกแสงก้อนหนึ่งรวมตัวขึ้นในฝ่ามือของเธอแล้วถูกโยนออกไปยังรอยแหวกนั้น
ลูกแสงพุ่งเล็ดลอดผ่านชาวบ้านที่กำลังจะถูกดูดออกไป และทันทีที่ตกลงถึงรอยแหวกก็ขยายตัวขึ้นทันตา อุดปิดช่องที่ถูกระเบิดจนเปิดออกเสียจนได้
“รอด...รอดแล้ว!”
“คือคนคนนั้น! เอ๊ะ? น...นี่ไม่ใช่หัวหน้าผู้พิพากษาแห่งเมืองโซโลหรอ!”
“พระเจ้าจ้า ใช่จริง ๆ หัวหน้าผู้พิพากษา!”
“ขอบพระคุณ!”
ผู้รอดชีวิตต่างโห่ร้องเรียกชื่อของจ้าวซี
ตัวตนของเธอถูกเปิดเผยออกไปต่อหน้า
ต่อจากนี้คงไม่มีทางที่จะหลบ QUIET ๆ พักผ่อนในเมืองนี้ได้อีกแล้ว
จ้าวซีถอนใจในใจ ใบหน้างดงามของเธอกลับแผ่ออกาวิชาที่เคยตั้งใจแสดงออก—ความห้าวหาญแห่งอำนาจ
นิ้วแตะลงบนอากาศไม่กี่ครั้ง ส่งข้อความหนึ่งไปยังเย่ชีเหยียน
[“ฉันต้องไปช่วยคน เมื่อเรื่องทุกอย่างจบแล้วจะติดต่อไปหา ฉันยังมีของอีกชิ้นที่ต้องให้เธอ”]
ส่งข้อความเสร็จ เธอกลายเป็นแสงสายหนึ่งพุ่งไปยังซากปรักของฐานเหล่าเมคะ สายฟ้ารอบกายเดือนพล่าน กำแพงและซากปรักหักพังด้านล่างค่อย ๆ ลอยขึ้น คนที่ถูกฝังอยู่ใต้กองซากได้รับการช่วยเหลือออกมา