[วันสิ้นโลก ไม่น่ากลัวแม้แต่น้อย]
เนื้อหาในจดหมายมรดกฉบับนี้ เล่าขานถึงบันไดสุดท้ายของโลกจีที
พวกเขามิได้หวาดกลัววันสิ้นโลกอย่างแท้จริง
และภายใต้วันสิ้นโลกที่[เสียซิน]ปล่อยออกมา พวกเขายืนหยัดจนถึงวินาทีสุดท้าย
มีผู้เลือกหนีไปบ้าง เช่น เงาร่างของนักวิจัยคนนั้นที่เย่ชีเหยียนเคยพบเห็นมาก่อน
แต่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะอยู่ต่อ และจากไปพร้อมอารยธรรมและโลกของตนเอง
จดหมายมรดกบนจอแสงค่อย ๆ ถูกเผาผลาญมอดไหม้
เย่ชีเหยียนกำแกนกลางแห่งจุดจบนี้ไว้ในมือ แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"น่าเสียดายจริง ๆ ถ้าอารยธรรมจีทีไม่ถูกทำลายด้วยวันสิ้นโลก บางทีอาจพัฒนาไปเป็นโลกที่เหนือกว่าพวกเขา กลายเป็นอารยธรรมแบบที่อยู่ในแดนรกร้างก็ได้"
"ก็จริงอยู่..."
เมสสิยาห์ที่เงียบงันมาเนิ่นนานยอมรับตามคำของเย่ชีเหยียน
"เมื่ออารยธรรมหนึ่งสามารถเผชิญหน้ากับวันสิ้นโลกโดยไม่คิดหาวิธีหนี แต่คิดว่าจะเผชิญมันอย่างไร นั่นก็หมายความว่าพวกเขามีบัตรผ่านเข้าสู่แดนรกร้างแล้ว"
"โอ๊ะ ฟื้นแล้วเหรอ? ฉันนึกว่านายโดนเผาไหม้พังไปแล้วซะอีก"
เย่ชีเหยียนคว้าแกนกลางของเมสสิยาห์ขึ้นมาใหม่ แต่แล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว
"นายน่ะเหรอ?"
"ฉันกำลังจะจบลงแล้ว"
เมสสิยาห์กล่าวออกมาอย่างสงบนิ่ง ถ้อยคำที่เย่ชีเหยียนไม่ได้เอ่ยออกมา
"ฉันเคยบอกนายไปแล้วว่า ร่างแท้จริงของฉันตายไปนานแล้ว ฉันตอนนี้เป็นเพียงปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกคัดลอกจากความทรงจำสุดท้ายก่อนร่างแท้ตายเท่านั้น
เว้นแต่ฉันจะเข้าไปในร่างของนายและยึดครองท้องทะเลจิตของนายได้