“เทพจักรกลห้วงอเวจี? สถานที่แบบนี้...”
เขาเคยมาถึงที่นี่
ถึงแม้จะได้อยู่เพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
แต่ก็ในสถานีนั้นเอง
เย่ชีเหยียนได้รับไพ่ภัยพิบัติใบแรก
[วิกฤตภูมิปัญหาจักรกล]
ในตอนนั้นเพราะจุดสมอของผู้ทอดสมอมีอยู่อย่างจำกัดมาก
ตอนสังหารเจ้านายรุ่นแรกของบริษัทรัน ฝ่ายนั้นได้ทิ้งลำดับไพ่สองใบออกมา หนึ่งคือการ์ดกลยุทธ์·สนามประลองยุติธรรม อีกใบก็คือไพ่ภัยพิบัติ·วิกฤตจักรกลอัจฉริยะ
เขาเลือกใบหลัง
และในโลกที่ชื่อว่าเทพจักรกลห้วงอเวจีนั้น
ในเวลานั้นเขาทำได้เพียงอยู่ภายในแนวป้องกันของลำดับไพ่ ปล่อยให้ฝูงปลาทะเลจักรกลยักษ์เหล่านั้นจ้องมองอยู่
วันนั้น เขาพา[วิกฤตภูมิปัญหาจักรกล]หนีออกมาจากโลกใบนั้น
ตอนนี้ เขาได้เห็นชื่อ[เทพจักรกลห้วงอเวจี]อีกครั้งแล้ว
เย่ชีเหยียนเงยมือขึ้น ในใจเบ่งบานเป็นมหากาพย์อันยิ่งใหญ่
เขาชอบความรู้สึกแบบนี้~
“แม้ฉันจะเคยคิดเช่นกันว่า เมื่อสักวันเข้าสู่โลกระดับ 12 ได้จริง ๆ จะหาวิธีได้พิกัดของที่นี่มา
แต่ฉันก็ไม่ได้ผ่านด่านสถานีนี้ ไม่ได้เคลียร์มัน
อยากใช้สัญญาณแห่งความทรงจำหาพิกัดสถานีนี้ ต้องหาคนอื่นมาช่วยเท่านั้น
แต่ตอนนี้ ไม่ต้องแล้ว”
เย่ชีเหยียนเงยมือขึ้น
เฟืองสีมืดสองตัวที่ขบกันและบิดเกลียวกันตกลงมาในมือของเขา
“อีกหนึ่งพิกัด โลกแห่งความสิ้นหวังสินะ...ตัดสินแบบเดียวกับแดนไร้สีในตอนนั้น นั่นแปลว่า...”