“ใช้การปิดผนึกตัวเองเพื่อรักษาชีวิตสินะ”
[ตัดเฉือนมิติ—ไร้เสียง]
[ตัดเฉือนมิติส่วนตัว ล็อกพื้นที่หนึ่งบริเวณ กักกันไว้ในกาลเวลาที่ไม่เปลี่ยนแปลงชั่วนิรันดร์ จนกว่าร่างกายจะฟื้นคืน หรือภัยอันตรายจะจากไป]
[มันจะอยู่ในโลกนี้ต่อไป จนกว่าเจ้าจะจากไป]
[มันจะส่งผลต่อโลกนี้ สร้างสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนให้ออกปล้นชีวิตเพื่อมัน]
[มันยังไม่ตาย]
“เป็นเทพอันดับหนึ่งระดับ C มีเคล็ดรักษาชีวิตสักหน่อยก็ไม่แปลก ฮืม... แน่นซะด้วย”
เย่ชีเหยียนลองฟันด้วยกระบี่น้ำตาแห่งการจารึกหนึ่งครั้ง แต่นอกจากรอยบากที่หายไปในเวลาไม่นานแล้ว ก็ฟันทะลุไม่ได้เลย
ของพวกนี้เชื่อมต่อกับความว่างเปล่า ถ้าน้ำตาแดงจะฟันความว่างเปล่าขาดด้วยดาบเดียวไม่ได้ ก็คงไม่มีทางทำลายมันได้จริง ๆ
อีฟก็ลองใช้ผู้ตัดนิรันดร์เช่นกัน ผลลัพธ์เหมือนเดิม
ไม่ใช่หรอกนะ จะได้แค่มองแกนเทพอยู่แบบนี้แล้วเอาไม่ได้?
ไม่มีทาง
“เอ๊ก...มนุษย์...เจ้า ฆ่าฉันไม่ได้หรอก”
ขณะที่เย่ชีเหยียนกำลังคิดหาวิธี ในมิติตัดเฉือนที่หยุดนิ่งนั้น เทพตัดเฉือนที่เป็นร่างแท่งคือกรรไกร ได้ลืมตาขึ้นมาดวงหนึ่ง
“ออกไปซะดี ๆ เถอะ หัวหน้าขบวนรถไฟแบบเจ้าไม่มีทางอยู่ที่นี่เพื่อฝูงเอลฟ์ในโลกใบนี้หรอก หรือแค่เพื่อแกนเทพของฉัน คนแบบเจ้าไม่มีทางทนให้ตัวเองหยุดนิ่งได้”
“จริง ฉันจะไม่เสียเวลาไปกับเจ้าหรอก”