"ปากดีนักนะ!"
หวงไคจี้แววตาวาวโรจน์
พัดที่ถืออยู่ในมือพลันกางออกกลายเป็นภาพวาดภูผาสายน้ำหมึกจีนขนาดมหึมา
จากภาพวาดนั้น ทหารชุดเกราะสีหมึกผุดพรายออกมาไม่หยุดหย่อน
"ตราบใดที่ข้าหวงไคจี้ยังอยู่ที่นี่ อย่าได้คิดทำอันตรายเกาะไห่ยวนของข้าแม้แต่น้อย!"
ผู้คนบนอัฒจันทร์ส่งเสียงเชียร์กึกก้อง
มนุษย์พื้นเมืองเหล่านี้ถึงกับนึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของรายการวาไรตี้
แต่เหล่าผู้ควบคุมขบวนรถไฟต่างรู้ดีแก่ใจ นี่ไม่ใช่วาไรตี้ ทว่าคือเหตุฉุกเฉินของแท้
พิษบ้าคลั่งของอาปูคาดัว
สมาชิกของกลุ่มก่อการร้ายกลุ่มนี้ สำหรับผู้ควบคุมขบวนรถไฟบนเกาะไห่ยวนเวลานี้แล้ว ล้วนเป็นบุคคลระดับตำนาน
เกาะไห่ยวนนั้นกว้างใหญ่ ในฐานะนคร ครั้งหนึ่งที่นี่เคยเป็นประเทศในโลกชานชาลาระดับสูง
ทว่าเกาะไห่ยวนก็เล็กกระจิริด ในฐานะนคร แห่งนี้ถึงกับถูกมองเป็นหมู่บ้านมือใหม่ของผู้ควบคุมขบวนรถไฟหน้าใหม่เสียด้วยซ้ำ
ผู้พิทักษ์หนึ่งเดียว มีเพียงหวงไคจี้กับกิลด์ที่เขาก่อตั้งขึ้น
แต่...
กิลด์ของเขามีสมาชิกมากมาย
ทว่าส่วนใหญ่แล้ว ล้วนเป็นผู้อ่อนแอ
ผู้ที่รักษาความสงบในนครคือมนุษย์พื้นเมือง
เขาไม่ใช่คนดีอะไร งานอดิเรกที่สุดคือดูผู้ควบคุมขบวนรถไฟระดับต่ำต่อสู้กันเป็นตายในสนามประลอง
เขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายชั่วช้าอะไร เพราะมนุษย์บนเกาะไห่ยวนนี้หากไร้การปกป้องจากเขา ก็คงถูกใครต่อใครจับตัวไปเป็นทาสหรือไม่ก็ถุงเลือด หรือแม้กระทั่ง...วัตถุดิบสำหรับหลอมอุปกรณ์