ศพของเทพหนูราบัดสีน้ำตกลงสู่พื้นดิน
เย่ชีเหยียนไม่ได้เดินเข้าไป แต่หยิบผลไม้ขาวซีดออกมากัดหนึ่งคำ
เรื่องนี้ ยังไม่จบ
แม้ระบบจะไม่ส่งเสียงแจ้งเตือน เขาก็รู้ดีว่าความชั่วร้ายจากเหวลึกจะไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่
ฝูงหนูราบัดสีน้ำเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เหมือนพวกโค้งมนุษย์ที่เพิ่งสูญเสียเทพผู้เป็นเจ้าเมื่อไม่นานก่อน หนูไร้สติยิ่งกว่าเหล่านั้นเกิดความตื่นตระหนกถึงขีดสุด เริ่มกัดกินทุกสรรพสิ่งรอบตัวท่ามกลางฝนน้ำตาแดง
บางส่วนในหมู่ศาสนทูตพยายามจะชิงศพเทพคืนมา
แต่ยังไม่ทันที่จะเข้าใกล้
หยดของเหลวสีดำอมแดงหนึ่งหยดก็ก่อตัวขึ้นจากศพของเทพหนูราบัดสีน้ำ
ตั้งแต่วินาทีที่ของเหลวนั้นปรากฏ มันมาจากริมฝั่งเหวลึกอันไกลโพ้นสุดของที่รกร้าง ที่ซึ่งไม่มีใครไปถึง
อุ้งมือสีซีด หยิบสามสิ่งขึ้นมาจากบรรดาสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนที่นิ่งสนิทอยู่ ณ ก้นสุดของ[เหวลึก]
มังกรหนึ่ง มนุษย์หนึ่ง จักรกลสงครามหนึ่ง
ของเหลวสีดำแดงแผ่ขยายทันที
ประตูที่พุ่งตรงสู่แดนเหวลึกปรากฏขึ้นนอกป้อมหินดำของอาณาจักรจังหวะแปลกประหลาด
ประตูนั้นเก่าและทรุดโทรมนัก แต่แม้ยังไม่เปิด
เสียงกระซิบแปลกประหลาดก็กำลังแทรกซึมทั่วทั้งโลกชานชาลานี้แล้ว
ความเชื่อและความบ้าคลั่งผุดขึ้นในใจของผู้คน
พวกเขาตะโกนร้อง!
"เหวลึกจักดำรงตราบชั่วนิรันดร์!"
พวกเขาภาวนา!
"ขอเหวลึกจงมาถึง!"
พวกเขาขับขาน!
"โอ้ เหวลึกผู้ยิ่งใหญ่!"
เหวลึกยังไม่มาถึง มันเพียงอัญเชิญประตูหนึ่งบาน ประตูที่ยังไม่เปิดออก
และประตูบานนั้นก็อยู่ตรงหน้าเย่ชีเหยียน