"......"
แตรทองคำค่อย ๆ หุบเก็บลง
ซาหย่าไม่สนใจถูเฟยไป๋ที่ยังคงตั้งท่าต่อสู้ ปีกทั้งแปดด้านหลังพร้อมกับแตรในมือกลับคืนสู่ร่างเทวทูต
จากนั้น ร่างของนางก็วูบไหว หายไปจากสนามรบหาญกล้าแห่งนี้
เหลือเพียงถูเฟยไป๋ยืนอยู่เพียงลำพัง
"ทำไมนางถึงไม่ฆ่าข้า?"
"...นี่ข้าถูกดูถูกงั้นหรือ?"
ถูเฟยไป๋กัดฟัน สนามรบหาญกล้าหายไป บาดแผลทั่วร่างที่ถูกเขากดข่มไว้อย่างสุดกำลังก็ปะทุขึ้นมาพร้อมกันในชั่วพริบตา
"เวรเอ๊ย!"
อันที่จริง ซาหย่าไม่ได้สนใจชีวิตของถูเฟยไป๋ การฆ่าเขาหรือไม่นั้นไม่มีความหมายมากนัก
เหตุผลเดียวที่นางเลือกหยุดมือมีเพียงหนึ่งเดียว
"จูซิงถู ยัยหมอดูนี่มาถึงสวนลอยฟ้าได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ?"
"แค่อาบูคาโดเองนะ จะต้องให้คนมากมายมาที่นี่พร้อมกันทำไมกัน"
ต่อไป คงไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นแน่
นางจะไปถามจูซิงถูให้รู้เรื่อง
————
เขตสาม
เกมเซ็นเตอร์แห่งหนึ่งที่ภายในตกแต่งหรูหรา แต่ไม่เคยมีแขกเข้าไป ทั้งที่ไม่มีใครรู้สึกแปลกใจ ตั้งอยู่สุดตรอก
ซาหย่าผลักประตูเข้าไป
สิ่งที่เห็นคือใบหน้ายิ้มแฉ่งของจูซิงถู
"ฮี่ ๆ ซาหย่า~ ข้ารู้อยู่แล้วว่าไอ้ถูเฟยไป๋นั่นสู้เจ้าไม่ได้"
ซาหย่ากลอกตาใส่นางอย่างเอือม ๆ เดินเลี่ยงจูซิงถูไป มองไปยังข้างโต๊ะอาหารด้านหลัง ที่มีหญิงสาวเปี่ยมพลังคนหนึ่งนั่งอยู่
"ซาหย่าหัวหน้า! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ฮี่ ๆ ถ้านับตามเวลาทะเลทรายร้างก็สิบห้าปีแล้วที่ไม่ได้เจอพี่เลยนะ!"