โคลีลา
เลือดขาดแห่งอาบูคาดัว
เดินทางมาถึงดินแดนรกร้างเมื่อสามปีก่อน ด้วยความพยายามและพรสวรรค์ ในเวลาเพียงสามปี เธอก็เติบโตมาถึงจุดที่เป็นอยู่ในวันนี้
เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าใครเลย
หากมีเวลาเพียงพอ เติบโตต่อไปเรื่อย ๆ สักวันหนึ่งเธอย่อมแข็งแกร่งกว่าหัวหน้าขบวนรถไฟคนใดก็ได้
ดังนั้น เธอจึงรักษาท่าทีต่อทุกสิ่งด้วยความอหังการที่ชื่อว่า[อัจฉริยะ]
จนกระทั่ง...
ช่วงเวลาไม่นานมานี้
ภายในเมืองโซโลนั่นเอง เธอได้ประสบกับความพ่ายแพ้ที่ไม่เคยเผชิญมาก่อน
[สายลมแห่งจุดสิ้นสุด]
เธอรู้เป็นครั้งแรกว่าในดินแดนรกร้างยังมีสิ่งมีชีวิตระดับนั้นอยู่
ทำลายไม่ได้ ฆ่าไม่ตาย...
เธอรู้สึกว่าตัวเองเล็กแค่ไหน
ในสมรภูมิระดับนั้นของเมืองโซโล เธอรู้สึกว่าตัวเองกับคนธรรมดาก็ไม่ต่างกันเท่าไร
พรสวรรค์ที่ภาคภูมิใจ ไอเทม โมดูล... ทุกอย่างทั้งหมดไร้ความหมายสิ้นดี
เธอนึกไม่ออกเลยว่าในอนาคตตัวเองจะมีทางเอาชนะ[สายลมแห่งจุดสิ้นสุด]ได้อย่างไร เพียงเส้นสายลมเดียวของจุดสิ้นสุดก็บดขยี้ความทะนงทั้งหมดของเธอลงได้
เพียงเส้นสายลมเดียวของจุดสิ้นสุด ก็ทำให้พลังของเธอไร้ประโยชน์
เธอรู้สึกกลัว
ความกลัวที่จะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อเผชิญหน้ากับความตายเท่านั้น
เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับจุดสิ้นสุด
แต่ก็ไม่มีวิธีใดหลบหนีออกจากเมืองโซโลได้เลย
เธอจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง
จนกระทั่งวินาทีนั้น
เสียงหวูดของรถไฟสีขาวบริสุทธิ์ดึงดูดความสนใจของเธอ
ร่างที่ทะนงตน สุกสกาว และดึงดูดสายตานั้น ใช้เพียงหนึ่งเด็ดก็บดสิ้นสุดลงชิ้น ๆ ทำให้ตัวเองรอดพ้นจากจุดสิ้นสุด