พร้อมกับเสียงปืนที่ดังแหลม
กะโหลกของขอทานชราใต้เท้าเย่ชีเหยียนก็แตกออกเป็นผุยผง
จ้าวหลินที่ซ่อนตัวอยู่มุมห้องกลับไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจอะไรกับเรื่องแบบนี้ เธอผ่านการต่อสู้เอาชีวิตรอดมาบนที่รกร้างนานนับปี เรื่องการเข่นฆ่าก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเธออีกต่อไป
"พี่ชีเหยียน งั้น... เป็นเพราะโลกชานชาลาแห่งนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ"
เธอเดินออกมา ไม่แม้จะเหลียวมองศพ กลับสนใจคำถามที่เย่ชีเหยียนเพิ่งเอ่ยออกมามากกว่า
"ใครจะรู้ ไม่ต้องไปสนใจมากหรอก ไปกัน"
เย่ชีเหยียนเก็บ[สิ่งกีดขวางเคลื่อนที่·กำลังก่อสร้าง]
แล้วจากไปจากซอยแห่งนี้พร้อมกับจ้าวหลิน
กลิ่นคาวเลือดดึงดูดฝูงสุนัขจรจัดเข้ามา
เสียงหอนของสุนัขดึงดูดชาวบ้านเข้ามา
ศพ รูกระสุน
ขอทานชราตายเพราะอะไร?
ไม่มีใครใส่ใจ
เย่ชีเหยียนขับรถบดถล่ม แล่นตามถนนยางกว้างสายหนึ่งมุ่งหน้าสู่ประตูชั้นหนึ่งของบริษัทรัน
จ้าวหลินนั่งอยู่ด้านหลัง จับชายเสื้อของเขาไว้อย่างระมัดระวัง
หญิงสาวผู้โชคดีกะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองแผ่นหลังของเย่ชีเหยียน แล้วใช้จังหวะที่ลมพัดแรงจนแทบไม่ได้ยินอะไร พูดเบา ๆ ออกมา
"พี่ชีเหยียน... พี่เดินทางมาไกลแค่ไหนแล้วเนี่ย..."
"ไม่ได้มาไกลเลย"
เธอคิดว่าเสียงของตัวเองมีแค่ตัวเองที่ได้ยิน แต่พอได้ยินเย่ชีเหยียนตอบกลับมา สีหน้าของหญิงสาวก็เกรงใจขึ้นมาทันที
"อ๊ะ พี่ได้ยินด้วยเหรอ... ฉะ ฉันแค่สงสัย พี่ทำได้ยังไงถึงกลายเป็นอันดับหนึ่งในโลกชานชาลาระดับ 10 ที่ชื่อ... อะไรนะ สนามประลองระดับใจกลางจันทราน่ะ