แทบจะจินตนาการไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงกับทำให้[เหวลึก]ที่แต่ก่อนช่างหยิ่งผยองเกรียงไกร และถือความเย่อหยิ่งต่อทุกสิ่งเหมือนอย่างที่เคยเป็น พอถูกเย่ชีเหยียนค้นพบเข้า กลับพูดออกมาได้เช่นนี้
นาง... ไม่สิ มัน... ก็เทพองค์นั้น ที่แท้จริงแล้วก็ค้นพบความจริงข้อนั้นเสียแล้ว ว่าตนเองช่างโง่จริง ๆ
ใช่
นั่นก็คือความจริง
เหวลึกช่างราบรื่นลื่นไหลมาตลอดเกินไป
ตั้งแต่กำเนิดก็คือจุดสูงสุดของสายพันธุ์แดนร้าง
เทพองค์นั้นแค่ส่งพลังของตัวเองออกไปเรี่ยราดตามอำเภอใจ ก็สร้างดินแดนเหวลึกอันเป็นเอกภพของตนเองได้ขึ้น
ในแดนร้าง สิ่งใดที่เทพองค์นั้นเลือกสรรก็จะพยายามคว้ามาไว้ในมือ แล้วเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตเหวลึกเพื่อเล่นกับมัน
แม้เทพองค์นั้นจะไม่เข้าใจก็ตาม ว่าทำไมหลังจากการเปลี่ยนแปลง สิ่งของเหล่านั้นที่เคยน่าสนใจกลับกลายเป็นน่าเบื่ออย่างรวดเร็ว
แต่เทพองค์นั้นไม่แคร์
เพราะเมื่อเบื่อแล้ว แค่หาของใหม่ที่น่าสนใจมาก็จบไม่ใช่หรือ
จวบจนกระทั่งเทพองค์นั้นได้พบเห็นมนุษย์
เทพองค์นั้นรักมนุษย์มาก
เพราะเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นมีลักษณะของทุกเผ่าพันธุ์อยู่พร้อมกัน แถมยังสามารถก่อกำเนิดเรื่องราวน่าสนใจอีกนับไม่ถ้วน
ฉะนั้นในคอลเลกชันของเทพองค์นั้น ก็มีไม่น้อยที่เป็นมนุษย์
แต่การสะสมมนุษย์ก็เป็นสิ่งที่พลาดท่าง่ายที่สุดเช่นกัน
ยกตัวอย่างองค์กรตี้ซวี่
หรือไม่ก็เหล่าผู้ที่ทรงพลังอันแข็งแกร่ง
เทพองค์นั้นถึงกับรู้สึกว่าอีกฝ่ายทรงพลังยิ่งกว่าตนเอง... อืม! เพียงเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้น...