ลมกระโชก!
ลมแรงพัดกระหน่ำทุกสิ่งทุกอย่าง
เถ้าถ่านในดินแดนรกร้างปกคลุมท้องฟ้า ทำให้แยกไม่ออกว่าตอนนี้เป็นกลางวันหรือกลางคืน
[เปรี๊ยะ...]
เสียงก้อนหินกระทบรถไฟปลุกเย่ชีเหยียนให้ตื่น
“ลมแรงจริง”
เขาลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ฟังเสียงที่เกิดขึ้นบนหน้าต่างและเกราะรถไฟ สัมผัสถึงแรงสั่นเล็กน้อยของรถไฟแล้วค่อยๆ ตื่นเต็มที่
“อากาศพิเศษอีกแล้วหรือ?”
รถไฟระดับสิบสามของเขายังสั่นไหวเล็กน้อยท่ามกลางลมแรงนี้
นายสถานีรุ่นเดียวกันกับเขา หากต้องเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ เกรงว่ารถไฟของพวกเขาคงทนอยู่ได้ไม่นาน
แต่เมื่อเย่ชีเหยียนเห็นเนื้อหาในห้องแชตสาธารณะ ความคิดก่อนหน้านี้ก็ถูกปฏิเสธ
[“วันนี้ลมเสียงดังดีแท้ ให้ตายเถอะ หลังคารถฉันปลิวไปแล้ว!”]
[“เกิดอะไรขึ้น ท่านผู้แข็งแกร่งในกิลด์ฉันบอกในห้องแชตเมื่อกี้ว่า พวกนายสถานีระดับสูงก็เจอลมแรงเหมือนกัน?”]
[“ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่ในเมืองตอนนี้ก็มีลมพัด เรื่องนี้มันอะไรกันแน่?”]
[“ชิ ก็แค่อากาศสุดขั้ว เข้าป้ายถัดไปเร็วๆ ก็จบแล้ว จะกลัวอะไร?”]
[“สภาพแบบนี้ เกรงว่าบนชานชาลาก็มีลมแรงเหมือนกัน เฮ้อ...”]
พวกเขาไม่ได้ตื่นตระหนกกับสภาพอากาศพิเศษนี้มากนัก
ผ่านเหตุการณ์มามาก ไม่ว่าจะขี้ขลาดแค่ไหนก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นได้
“ทุกที่มีลมแรงหมดหรือ?”
เย่ชีเหยียนมองบทสนทนาเหล่านี้บนจอแสง ฆ่าเวลาตอนกินอาหารเช้า