เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 542 ลากบรรดาเทพลงสู่ธุลี

6 นาที· 1.4K คำ

[สิ่งนี้คือของการลบหลู่]

[มันดำรงอยู่ ณ แห่งนี้มาช้านานไร้ที่สุด ถูกเผ่าพันธุ์หนึ่งผู้เชี่ยวชาญวิทยาการเวทมนตร์ศึกษาไปไม่รู้จบเช่นกัน ในที่สุด นักวิจัยของเผ่าพันธุ์นั้นก็ค้นพบวิธีดึงเอาพลังอันหยั่งไม่ถึงของมันออกมาบางส่วนโดยกำลัง และใช้มันเป็นแกนพลังงานของผู้พิทักษ์]

[ผู้พิทักษ์คอยปกป้องภาพสะท้อนแห่งอารยธรรมภายในสถานวิจัย คำสั่งสุดท้ายที่มันได้รับคือ ก่อนที่เผ่าพันธุ์นั้นจะได้รับชัยชนะในสงครามกับบรรดาเทพ ห้ามปล่อยให้สิ่งใดก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้เด็ดขาด]

[มันทำหน้าที่พิทักษ์มาตราษฎร์ไร้ที่สิ้นสุด]

[แม้ร่างกายจะเก่าคร่ำ แม้ความมุ่งมั่นจะจางสูญเป็นเถ้าธุลี]

[แต่ภายใต้อำนาจของเศษชิ้นนั้นที่ฝังอยู่ในร่าง คำสั่งสุดท้ายก็ยังคงถูกจารึกอยู่ในความทรงจำ]

[เจ้าหลอกลวงมัน]

[เสียงกระซิบของปีศาจทำให้เครื่องจักรผู้จงรักภักดีนี้เชื่อว่าเผ่าพันธุ์ที่มันพิทักษ์ได้รับชัยชนะแล้ว]

[เจ้าปลดปล่อยมัน]

[ถ้อยคำลวงจิตอันแผ่วเบา ปลดปล่อยมันจากโซ่ตรวนที่เรียกว่าหน้าที่ ซึ่งกดทับมันมาชั่วนิรันดร์]

[เจ้าต้องการหยิบจับเศษชิ้นนี้หรือ?]

[หาก...เจ้าหยิบมันขึ้นมา...]

[นั่นก็หมายความว่า เจ้าได้กลายเป็นศัตรูกับบรรดาเทพ]

[เจ้า จะลบหลู่เทพเจ้า!]

[เจ้าแน่ใจแล้วหรือ ว่าจะทำสิ่งเช่นนี้?!]

จอแสงผุดขึ้นรอบกายเย่ชีเหยียนทีละใบ

ทุกใบล้วนเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ทอดคำถาม

จอแสงเหล่านั้นโอบล้อมรอบตัวเขา เหมือนต้องการมัดเย่ชีเหยียนไว้ตรงกลาง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป