"โห ไม่คิดเลยว่าแกจะมีความสามารถแบบนี้"
นิ้วสองนิ้วหยิบร่างจิ๋วของผู้กลืนกินความฝันที่ยังเล็กอยู่เช่นเดิมขึ้นมา
ปลายหนวดบางเบาพันรอบปลายนิ้วของเขา ดูดดื่มเบา ๆ
มันดูเหมือนจะพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง หนวดทั้งหลายร้อยร่างขึ้นเป็นรูปคล้ายดาบบนปลายนิ้วของเขา แล้วจอแสงก็ผุดขึ้น
[ผู้กลืนกินความฝัน (ระยะที่ 1) ขอให้ท่านหาตัวนำพา ที่เหมาะสมคืออาวุธ/เกราะป้องกัน]
"ตัวนำพา?"
[เมื่อมีตัวนำพาแล้ว ผู้กลืนกินความฝัน (ระยะที่ 1) จะสามารถปรับแต่งอาวุธที่ท่านใช้นำพาได้ ทำให้มันกลายเป็นผู้ให้พลังภายในอาวุธนั้น]
[แนะนำการใช้: ดาบดัง·ท้องฟ้าสงัดจันทราเร้น]
เย่ชีเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบจันทราอำพรางออกจากพื้นที่ติดอาวุธ
"ว่าแล้ว จิตวิญญาณวัตถุที่ครุ่นคิดอยู่ข้างในจันทราอำพรางตลอดเวลานั่น ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ปรากฏตัวสักทีนี่..."
จุดที่ทำให้เขาลังเลก็คือตรงนี้
แต่ผู้กลืนกินความฝันที่พันรอบนิ้วส่งอารมณ์บางอย่างมาให้
"แกหมายความว่าไม่เป็นไร? จะไม่มีผลอะไรใช่ไหม?"
ผู้กลืนกินความฝันกัดนิ้วของเขาอีกครั้ง ไม่เจ็บ แต่คัน
"งั้นก็...ฝากไว้กับแกแล้วกัน"
แมงกะพรุนตัวจิ๋วออกจากนิ้วของเย่ชีเหยียนอย่างออดอ้อน แล้วร่วงลงบนด้ามดาบของจันทราอำพราง
วินาทีต่อมา แสงระยิบระยับแห่งความฝันก็เปล่งประกายขึ้นทันที
พระจันทร์เต็มดวงที่ถูกย้อมเป็นสีฟ้าชมพูจาง ๆ เรืองขึ้นกลางโลกชานชาลาชั้นต่ำที่เข้าสู่ยามค่ำไปแล้ว
โม้สื่อที่เมยเฉยจากจ้าวหลินและกำลังตระเวนหาเย่ชีเหยียนอยู่รอบ ๆ ก็หยุดก้าว
ตอนนี้เธอแม้จะใช้พลังทั้งหมดของ[ความตาย]ไม่ได้ แต่ด้วยทะเลความทรงจำที่ไหลมาจากผู้ตายนับไม่ถ้วนในแดนมรณะ ทำให้เธอรู้ดีว่าเงาแสงราวกับความฝันแบบนี้คืออะไร