“โลกสิ้นหวังสุดขั้วที่ไร้ระดับ? เอิ่ม ๆ แค่ชื่อก็น่ากลัวแล้ว คลังสมบัติของเผ่าทองคำสินะ เอ้อ...”
เขาเก็บกุญแจเข้าหน่วยจัดเก็บ แล้วหันสายตาไปยังใบไม้สีทองอีกใบ
[ใบไม้ทองคำแห่งวีนัส]
[สิ่งที่เป็นจุดบรรจบสุดท้ายของความงามกับศิลปะ จากความหวงแหนที่หลงเหลือของเทพีแห่งความรัก สามารถนำไปแขวนไว้บนต้นไป่เซินเพื่อให้มันเติบโตได้]
ที่แท้มันคือไอเทมเสริมพลังของผลไป่เซิน
ทำให้เย่ชีเหยียนแอบปลื้มใจอยู่ไม่น้อย
ที่ผลไป่เซินจะมีอยู่ในโลกนี้ คาดเดาได้ไม่ยากว่าต้นกำเนิดของมันต้องเกี่ยวข้องกับเผ่าทองคำอยู่แล้ว
“ถือว่าใช้ได้”
เย่ชีเหยียนยิ้ม ไม่รีบใช้ใบไม้นี้ทันที หากเปลี่ยนไปมองที่รูปปั้นหินวีนัสที่ปิศาจแห่งการชี้ขาดกู้ขึ้นจากทะเลสาบเมื่อครู่
“แม้จะไม่ได้สัญญากับนางจริง ๆ ว่าจะบอกเล่าเรื่องราวของเผ่าทองคำต่อไป ก็เถอะ... นับเป็นการระลึกถึงก็แล้วกัน ถือว่าเป็นเทพองค์แรกที่สมองปกติแถมยังโอเคอีกตัวที่ฉันเคยเจอ”
เขาเปิดตลาดมืด แล้วให้คุณเอเร่ช่วยหากรอบจัดแสดงโปร่งใสที่สามารถอัดวัตถุขนาดใหญ่ให้เล็กลงได้มา
ระดับไม่สูง แค่ระดับ 5 เท่านั้น
เย่ชีเหยียนใช้วิวัฒน์กับกรอบจัดแสดง จากนั้นจึงเก็บรูปปั้นหินที่ใบหน้าแตกหักไร้แขนสองข้างนั้นเข้าไป
ลังเลเพียงชั่วคราว
แล้วใช้พู่กันภาพเคลื่อนไหวเขียนข้อความหนึ่งบรรทัดลงไป
[เทพองค์สุดท้ายแห่งเผ่าทองคำ]
เขาไม่รู้ว่าจะยังมีเทพแห่งเผ่าทองคำองค์อื่นเหลืออยู่หรือไม่