[ต่างมิติ]
เมื่อเย่ชีเหยียนกลับมาถึงขบวนรถไฟของตน
เข้ามองแคปซูลลูกบาศก์ขาวดำสมบูรณ์แบบในมือ แล้วใช้วิชาประเมินค่ากับมัน
[เมื่อใช้กับหัวหน้าขบวนรถไฟแล้ว จะได้รับโมดูลต่างมิติที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว]
[หัวหน้าขบวนรถไฟ · เย่ชีเหยียน]
[ต่างมิติของแต่ละคนมีโอกาสร่างขึ้นได้เพียงครั้งเดียว หากล้มเหลว มันจะสูญหายไป]
[___"จงฟังเสียงในใจตนเอง หยิบพู่กันในหัวใจขึ้นมา แล้วร่างต่างมิติที่เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียวออกมา"]
[XXX: นี่น่ะเหรอ ของขวัญที่มีเฉพาะหัวหน้าขบวนรถไฟ?]
[???: หัวหน้าขบวนรถไฟทุกคนล้วนมีโอกาสแห่งต่างมิติ แต่โอกาสนี้ ไม่ใช่ใครก็จะได้ครอบครองนะ~]
[หมายเหตุพิเศษจากระบบขบวนรถ: "ออกเดินทางเถิด ในที่รกร้าง จงสร้างและเลือกต่างมิติที่เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว"]
"โมดูลต่างมิติงั้นเหรอ... นี่มันคำศัพท์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ"
เย่ชีเหยียนยืนอยู่ที่หัวขบวน
ตรงหน้าเขา จอแสงของระบบรออยู่อย่างใจไม่ค่อยถึงการที่จะรอเขากดมันนาน
บนจอแสงนั้น อักษรสองคำว่า[ออกจากสถานี]กำลังเปล่งแสงระยิบระยับ
"เอกลักษณ์ เฉพาะตัว ก็เข้ากับรสนิยมของฉันดีนี่นา"
เขากดปุ่มตัวเลือกออกจากสถานี
ขบวนรถคำรามเสียงนกหวีดอันก้องกังวาน
รางยืดยาวออกไป ล้อรถหมุนกลิ้งเดินหน้า จนกระทั่งทะลุผ่านความว่างเปล่าที่เขาทะลุผ่านมาแล้วนับสิบครั้ง!
เมื่อภาพนอกหน้าต่างรถกลายเป็นที่รกร้างไร้ขอบเขตอันน่าอุ่นใจ
แคปซูลลูกบาศก์ขอบดำสมบูรณ์แบบในมือเย่ชีเหยียนก็พุ่งออกแสงอันเพลิงโชติช่วงในทันที