“ถึงเวลาที่ต้องออกจากโลกชานชาลาแห่งนี้แล้ว”
ห้าวันหลังจากได้ภัยพิบัติไพ่มา
นอกนครนิรันดร์
เมื่อลันสลอตนำบ่อรัตติกาลบ่อที่สี่มายังข้างกายเย่ชีเหยียนพร้อมกับการกู้คืนเสร็จสิ้นแล้ว
เย่ชีเหยียนที่กำลังนั่งอยู่ในแนวป้องกันเมฆขาวแดงของการลาดตระเวน เพลิดเพลินกับบ่ายแห่งความสงบ ก็ลืมตาขึ้น dev “กู้คืนมาได้อีกไม่กี่บ่อ เสียดาย ระดับต่ำไปหมด บ่อระดับ 9 นี่ มันมีแค่บ่อเดียวนั่นแหละ”
การกู้คืนบ่อใหม่ไม่กี่บ่อ ทำให้เขาได้เหรียญรถไฟมาแค่หกร้อยกว่าเหรียญเท่านั้น
เพราะวัสดุที่แยกจากบ่อระดับ 8 ทำได้แค่ของระดับ 7 เท่านั้น
7 กับ 8 นี่คือเส้นแบ่งระหว่างระดับสูงกับระดับธรรมดา
ช่องว่างจึงต่างกันมหาศาล
บางบ่อแถมยังเป็นระดับ 7 ซะอีก
พอกู้คืนแล้วก็ยิ่งไม่มีค่า
แต่ถ้ารวมบ่อระดับ 9 ตั้งแต่แรกด้วย รวม ๆ แล้วก็ได้เหรียญรถไฟจากถิ่นฐานของชนรัตติกาลมาหนึ่งพันหนึ่งร้อยเหรียญ
บวกกับสองพันห้าร้อยของฟางเฉิง
และสามพันสามร้อยที่เอาปากหลอกมาจากทรัพยากรเซอร์
ตอนนี้ เหรียญรถไฟในมือเย่ชีเหยียนรวมกันแล้วได้ถึงหกพันเก้าร้อยเหรียญ ถือเป็นก้าวสำคัญทีเดียว
เหลืออีกแค่สามพันหนึ่งร้อยก็จะถึงเป้าหมายหนึ่งหมื่นที่เขาวางไว้
ถ้าสถานีต่อไปโชคดีเท่าสถานีนี้ ก็น่าจะรวบรวมได้ครบ
“ว่าแต่ ฟางเฉิงก็ออกเดินทางวันนี้ใช่ไหม”
เย่ชีเหยียนถอดแว่นกันแดด ลีเซ็ตที่กำลังคลุกเคล้าน้ำผลไม้อยู่ข้าง ๆ พยักหน้า dev“อืม อีก 10 นาที”
“โธ่ นี่มันจริง ๆ เลยนะ หัวหน้าขบวนรถไฟระดับสูงสุดก็เก่งขนาดนี้เชียว ทั้งเมืองนั้นแท้จริงแล้วคือผลลัพธ์ที่เขานำตู้โดยสารทั้งหมดของขบวนรถมารวมกัน แล้วคลี่ออกด้วยโมดูลพิเศษ ซูฮก ๆ รถของฉันยังเล็กไป”