กลางสังเวียนประลอง
"รูมีร์ เราชนะแล้ว! ขอบคุณนะ! ไม่ช้าเธอก็จะได้ออกจากที่นี่สักที!"
ชายที่ถูกเรียกว่ารูมีร์ขมวดคิ้ว ในแววตาส่องประกายสีทองพริบผ่านชั่วขณะหนึ่ง
เขาไม่เอื้อมองไปยังทาสนักสู้คนอื่น ๆ ข้าง ๆ แต่กวาดสายตามองรอบ ๆ ราวกับกำลังค้นหาสิ่งใดสักอย่าง
"รูมีร์?"
หญิงสาวชุดกระจับผ้าหยาบเบามือตบบ่าเขา
"เป็นอะไรไป? บาดเจ็บหรือเปล่า?"
รูมีร์ชำเลืองมองเธออย่างเรียบนิ่ง ก่อนที่ท่าทางโอห์มอำมหิตยิ่งจะกลับกลายเป็นความอ่อนโยน
"ไม่มีอะไร มะรืนนี้ก็คือการประลองรอบสุดท้ายแล้ว ไม่รู้เจ้าขุนนางนั่นจะเอาอะไรมาออกรางวัล"
หญิงสาวโล่งอก ชั่วขณะเมื่อครู่นั้นเธอรู้สึกได้ว่าชายที่ปกติอ่อนโยนราวสายน้ำตรงหน้ากลับกลายเป็นคนละคนไปเลย
แต่ก็คงเป็นแค่ภาพลวงตาสินะ ในเมื่อพวกเขาคือเพื่อนร่วมชะตาที่ถูกลากจากโลกเดียวกันมาเป็นทาส
"ไม่เป็นไรนะรูมีร์ พวกเราจะเชียร์เธอตลอดไป!"
"อืม ฉันจะไปอาบน้ำก่อน คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง ทุกคนกินของอร่อยกันหน่อย"
เขาลงจากเวทีประลอง มุดตรงเข้าไปในอุโมงค์มืดสนิท
ภายในอุโมงค์ ดวงตาของเขากลายเป็นสีทองล้วน
ความอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาและโอห์มอำมหิตโดยสิ้นเชิง
"ถูกต้อง แม้เพียงแวบเดียวแต่ไม่มีทางผิดแน่ คือเกียจคร้าน! โจรที่ขโมยระเบียบไป! ผู้นำองค์กรตี้ซวี่จูซิงถู! เธอต้องอยู่ที่นี่แน่!"