ม่านใหญ่ค่อย ๆ ถูกกางออก
ประเทศบนเรือจมอยู่ในความปั่นป่วนเป็นระลอก ๆ
เย่ชีเหยียนแทะผลไม้อีกคำอย่างเรียบเฉย จ้องมองเครื่องหมายอัศเจรีย์ที่กระพริบบนจอแสงของระบบ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
[สถานะระบบปัจจุบัน: สิทธิ์·ตัดการเชื่อมต่อทุกความถี่]
[ไม่สามารถใช้[การสื่อสาร][แพลตฟอร์มซื้อขาย]]
แพลตฟอร์มซื้อขายและการสื่อสารถูกตัดขาด
แต่ครั้งนี้ต่างจากการแทรกแซงโดยตรงจากเหล่าเทพที่เย่ชีเหยียนเคยเจอมา
การตัดขาดครั้งนี้ เป็นการกระทำโดยสมัครใจของระบบเอง
มีหัวหน้าขบวนรถไฟบางคนใช้สิทธิ์ของระบบ ตัดการสื่อสารของระบบจนขาดสะบั้น
“ยังเป็นมิติธรรมดา ไม่ใช่โลกชานชาลาสินะ เสียดายอยู่เหมือนกัน”
เย่ชีเหยียนลูบหัวของวัลลี่ แล้วมองไปทางประตูเมืองอย่างครุ่นคิด
“ถ้าอยากให้ใครสักคนนำขบวนรถออกจากอุโมงค์แคปซูล... ที่ฝั่งอุโมงค์แคปซูลน่ะ กำลังจะเกิดอะไรขึ้นกัน?”
“หืม?”
ความอยากรู้ของเขาเพิ่งลุกโชนขึ้น
ก็บังเอิญได้ยินเสียงระเบิดที่คุ้นหู
ไม่กี่วันก่อน เขาเคยได้ยินเสียงแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง
และตอนนี้ เสียงนั้นกำลังดังขึ้นพร้อมกันทั่วทุกสารทิศภายในยานอัลฟาต
“เพื่อเสรีภาพ!”
มนุษย์กำลังระเบิดตัวเอง
อารมณ์ของความริษยาและเกลียดชัง เริ่มแพร่กระจาย
ตึก... ตึก...
มีบางอย่างดังขึ้น
“เพื่อนซานโช! เห็นไหมล่ะ?! หัวใจก้อนใหญ่โตขนาดนั้น!”
“ท่านดอนกิโฆเต้ ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะ ตรงนั้นมันไม่ใช่ตึกสูงหรือ?”