กลับสู่เมืองหิมะขาว
มังกรจักรกลลาดตระเวนออกจากโหมดทะลวงขั้น
รอบขบวนรถไฟของเขามีผู้คนมากมายมุงดูอยู่
หากไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่มีทีท่าเป็นศัตรู และจิ้นเซี่ยะกับทหารเหล่านั้นก็กันคนให้อยู่นอกระยะหลายสิบเมตร
อีฟที่ทำหน้าที่คุ้มกันคงเปิดฉากยิงไปนานแล้ว
มังกรจักรกลบินวนร่อนลง
จนกระทั่งหยุดอยู่บนหลังคาขบวนรถไฟ
เย่ชีเหยียนกระโดดลงจากหัวมัน
เหล่าการ์ดปีศาจที่อยู่เบื้องหลังก็กลับเข้าคลังการ์ดมิติลวงไปก่อนหน้านั้นแล้ว
“เย่...คุณเย่...”
เสียงของอานเจี่ยดังมาจากไม่ไกล
ผู้คนหลีกทางให้
หญิงสาวในชุดขาวดุจหิมะเดินออกมาจากฝูงชน
เธอมองเย่ชีเหยียนด้วยแววตาซับซ้อน ภายในนั้นมีความกลัวต่อสิ่งไม่รู้และความใฝ่หา รวมถึง...ความขอบคุณ
“ขอบคุณที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ หากไม่ใช่คุณ เกรงว่าวันนี้เมืองหิมะขาวคงถูกทำลายสิ้นแล้ว”
“อย่ามามุงกันอยู่ที่นี่ สัตว์ยักษ์หยุดแล้ว ใช้เวลาที่ยังมีอยู่ซ่อมแซมเร็วเข้า!”
อานเจี่ยแสดงความขอบคุณต่อเย่ชีเหยียน แล้วจึงไล่ต้อนผู้คนรอบข้าง
มนุษย์ที่อาศัยในเมืองหิมะขาวนี้ไม่ใช่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
พวกเขาคือช่างซ่อมบำรุงของอสูรยักษ์หลบภัยอัลเลนซ์ หลังจากผ่านหายนะแต่ละครั้ง ทุกคนในเมืองหิมะขาวจะง่วนอยู่หลายวันเพื่อซ่อมแซมให้อสูรยักษ์
ผู้คนถูกไล่ออกไป
หน้าสถาบันวิจัยกลางจึงโล่งขึ้นมาก