"คุณเย่ครับ ท่านแน่ใจนะว่าปลายทางอยู่ที่นี่?"
อันเจี๋ยและนักวิจัยอาวุโสที่ติดตามนางขึ้นไปบนกำแพงเมือง
มองลงไปยังโอเอซิสขนาดมหึมาเบื้องล่าง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังขา
เห็นได้ชัดว่าแม้แต่เย่ชีเหยียนยังรู้ดีว่าการปรากฏตัวของโอเอซิสยักษ์ในโลกนี้เป็นเรื่องประหลาดเพียงใด
แล้วอันเจี๋ยกับพวกมนุษย์พื้นเมืองที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ล่ะ
ถึงกระนั้น
การปรากฏของโอเอซิสก็ทำให้คนส่วนใหญ่ในเมืองรู้สึกถึงความหวังอย่างไม่ต้องสงสัย
เพียงไม่นาน ก็มีคนจำนวนไม่น้อยอาสาเข้าไปรวบรวมทรัพยากรสำคัญ
ไม้ น้ำ อาหาร หรือแม้แต่หญ้าเส้นเล็กๆ ที่ไม่สลักสำคัญ
สำหรับพวกเขาแล้ว นั่นล้วนเป็นสิ่งล้ำค่า
นี่คือสิ่งที่อันเจี๋ยไม่อาจห้ามได้
บางทีใครๆ ก็รู้ว่าในโอเอซิสแห่งนี้มีอันตราย
แต่แล้วยังไงล่ะ
บางทีทรัพยากรที่ได้จากการเข้าโอเอซิสครั้งนี้ อาจช่วยให้พวกเขารอดจากภัยพิบัติครั้งหน้าก็ได้
เย่ชีเหยียนไม่ได้ห้ามพวกเขาเข้าไปในโอเอซิส
เพียงแต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้องหรือติดตาม
เข้าไปในโอเอซิสได้ไม่นาน เย่ชีเหยียนก็แยกทางกับทีมสำรวจของเมืองไป๋เซวี่ย
"ที่นี่ช่างปกติดีจนไม่ปกติเลยจริงๆ"
ว่าเป็นโอเอซิส แต่พื้นที่บริเวณนี้เหมือนป่าฝนเขตร้อนมากกว่า
แต่ที่ต่างคือที่นี่ไม่มีสัตว์แม้แต่ตัวเดียว กระทั่งแมลงก็ไม่มี
ในป่าที่เงียบงัน มีเพียงเสียงน้ำไหลรินกับเสียงใบไม้เสียดสีเมื่อสายลมพัดผ่านดังชัดเจน
อีกากับอินทรีบินวนอยู่บนฟ้า แต่ก็ไม่พบร่องรอยอันตรายใด