คำพูดของเย่ชีเหยียนเสียดแทงทะลุปรุโปร่ง
เขาจงใจใช้พลังลวงจิต~
เปลี่ยนคำเยาะเย้ยที่เต็มไปด้วยอารมณ์จริงให้กลายเป็นสิ่งที่ทำให้เทพบอบลินตนนั้นโกรธแค้นยิ่งขึ้นไปอีก
“มนุษย์! ข้าคือเทพบอบลินผู้ยิ่งใหญ่! เจ้ากล้าดูหมิ่นข้าถึงเพียงนี้!”
เสียงแหลมสูง แสบแก้วหู และน่ารังเกียจดังออกมาจากร่างของจักรกลสงครามห้วงลึก
“แล้วยังไง?”
“เทพบอบลิน? ก็แค่สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ขึ้นหน่อยเท่านั้นแหละ”
เทพบอบลินถูกยั่วยุจนเดือดดาลเต็มที่
นำเหล่าศาสนทูตบอบลินจำนวนมากบุกสังหารมุ่งตรงมาทางเย่ชีเหยียน
และทั้งหมดนี้ถูกผู้คนในเมืองที่พังพินาศเห็นเข้าอย่างชัดเจน
ซาหย่าขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปทางจูซิงถูที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ
บนใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น เต็มไปด้วยความตื่นเต้น!?
“จูซิงถู เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เจ้าให้เขาไปเผชิญหน้ากับเทพตามลำพัง? ถึงจะเป็นแค่เทพบอบลินที่อ่อนแอที่สุด แต่เขามาถึงโลกนี้ได้ไม่นานเลยนะ ถึงแม้... ถึงแม้...”
คำพูดของซาหย่าหยุดกึกกลางคัน
เพราะเธอนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้
[ไพ่การลบหลู่]
ไพ่การลบหลู่ที่เธอไม่รู้ความสามารถหรือข้อมูลแน่ชัด มันทำให้เย่ชีเหยียนเติบโตถึงขั้นสังหารเทพได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ เช่นนี้จริงหรือ?
ร่างของจูซิงถูยังคงสั่นสะท้าน มือข้างหนึ่งปิดใบหน้าตัวเอง แววตาที่ลอดออกมาจากซอกนิ้วเต็มไปด้วยความยินดีถึงขีดสุด