“ที่นี่คือสถานที่แบบไหน”
“พวกราชสำนักบอกว่า ที่แห่งนี้คือดินแดนที่เทพผู้ยิ่งใหญ่ประสูติ”
“แต่เทพไม่ใช่ว่ายัง...”
คณะเอลฟ์หนึ่งกลุ่มเดินเข้ามาในโลกใต้พิภพที่ตั้งอยู่ใต้ราชสำนัก ซึ่งแทบไม่มีใครล่วงรู้
“เชียะ อย่าพูดมั่วสิ ถ้าโดนคนจากศาลาเทพได้ยินจะยุ่งยักไปใหญ่”
“กลัวอะไร ที่นี่ไม่มีคนอื่นหรอก งานอันตรายแบบนี้ พวกราชสำนักยังไงก็ไม่กล้ามา พวกมันตอนนี้ยุ่งอยู่กับแย่งชิงบัลลังก์ จะมีเวลามาสนใจพวกเราได้อย่างไร”
“ก็... ใช่นะ..”
ในกลุ่มห้าคน เอลฟ์เยาว์ชายที่ระมัดระวังที่สุดเกาศีรษะ แล้วเหมือนเปิดประตูคำพูดจึงเอ่ยต่อ
“จริง ๆ พวกนายได้ยินข่าวไหม องค์หญิงองค์ที่ 5 แห่งสี่ศาลาสงฆ์ก็นำคณะกลับมาแล้ว นายคิดว่าเธอจะสืบตำแหน่งราชินีได้จริงไหม”
“ใครจะรู้ แต่ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากเห็นพี่เกรซขึ้นเป็นราชินีมากกว่า”
“เอ๊ะ แต่เธอเป็นแค่สามัญชนไม่ใช่เหรอ”
“มงกุฎยอมรับเธอแล้ว แถมสามัญชนแล้วมันเป็นไง องค์หญิงองค์ที่ 7 ยังยกสิทธิ์สืบทอดของตัวเองให้เธอฟรี ๆ เลยนะ นั่นคือสิ่งที่องค์หญิงองค์ที่ 7 ส่งต่อออกมาในช่วงที่ยังสติดี เมื่อเธอทนไม่ได้อีกต่อไปกับความคลั่งของตัวเอง”
“อือ... นายแน่ใจนะว่าไม่ใช่ฝีมือพี่เกรซเธอเอง..”
“เชียะ เรื่องที่ทุกคนรู้กันหมดแล้ว นายอย่าพูดเลย ยังไง ๆ ตอนนี้สามัญชนก็เข้าข้างคุณเกรซกันหมด พวกราชสำนักถูกพวกก๊อบลินตบจนบาดเจ็บหนัก แม้แต่นายทหารผู้บัญชาการกองทัพที่มีเชื้อสายสามัญชนจำนวนมากก็หันไปหนุนเธอ จริงหรือปลอมมันจะเป็นยังไงก็เถอะ”