เท็งโกตายแล้ว
ผู้คนที่ภักดีต่อเขาปฏิบัติตามคำสั่งสุดท้ายของเขา ไม่ฝ่าต่อสู้ต่อไปอีก
โลกเปิดออกแล้ว
พวกเขามุ่งหน้าไปยังอุโมงค์แคปซูล ขี่รถไฟของตนเองออกจากเมืองที่ตนเคยใช้ชีวิตอยู่
เมืองมิรันดา ที่แห่งนี้อาจตกอยู่ในความโกลาหลเป็นเวลาหนึ่งช่วง
บรรดารัฐเมืองใหญ่ต่างก็ได้รับความเสียหายไม่เท่ากันจากระเบิดของสุสานใต้ทะเล แต่ตราบใดที่ผู้คนยังมีชีวิตอยู่ เมืองก็จะถูกสร้างขึ้นใหม่ได้อย่างรวดเร็ว
ผู้ครองเมืองคนใหม่จะถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางความปั่นป่วน
แต่ทุกอย่างนี้ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเย่ชีเหยียนอีกต่อไปแล้ว
สายตาของเขาตกอยู่ที่ดวงวิญญาณที่เหลือรอดเพียงเศษเสี้ยวเบื้องหน้า
[อัสโมเดียส]
[ราชาแห่งความโหดเหี้ยม]
มงกุฎแตกสลาย ราชบัลลังก์ที่เหลืออยู่ก็ค่อย ๆ จางโปร่งแสง
[เจ้า ช่างพิเศษเหลือเกิน]
อัสโมเดียสกล่าวเช่นนั้น
[ตั้งแต่โบราณกาลจนถึงบัดนี้ ฉันเพิ่งจะเห็นครั้งแรกที่มีผู้ใดปฏิเสธพลังอันนี้]
เสียงไร้รูปดังก้องอยู่ใกล้หูของเย่ชีเหยียน
"ฉันไม่อยากกลายเป็นคนอื่นที่นั่งซะแต่บนบัลลังก์เฉย ๆ น่ะ แถมนายก็ตายแล้วไม่ใช่เหรอ แปลว่าราชาที่ว่าก็ไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นสินะ"
เย่ชีเหยียนกางมือทั้งสองข้าง รอยประทับบนหลังมือค่อย ๆ แปรเป็นรอยยิ้มแห่งการลวงจิต
อัสโมเดียสเงียบไปชั่วคราว
เศษวิญญาณนั้นค่อย ๆ กลายเป็นเพียงภาพหวือหวา
[...เจ้า พูดถูกแล้ว ฉันคือผู้เดินวนอยู่ในอดีตที่ถูกทอดทิ้งไว้ เป็นเพียงสิ่งที่เรียกว่าราชาที่ถูกมัดจำอยู่บนบัลลังก์ ภายใต้มงกุฎ]