เหตุการณ์เหมือนกัน ทว่าสถานการณ์ผิดแผก เย่ชีเหยียนพักที่โรงแรมแห่งนั้นอีกครั้ง
จุดต่างอยู่ที่ว่า
เจ้าของโรงแรมที่ไม่เคยติดต่อมาก่อน หลังจากเขาเช็คอินได้ไม่นาน กลับมาเคาะประตูด้วยตัวเอง
“โย่ พ่อหนุ่ม ยังไม่นอนใช่ไหม ฉันเข้าไปได้หรือเปล่า”
ลีเซ็ตมองนายของตนก่อนเปิดประตู
เจ้าของโรงแรมนิชิคาโอริยกถาดมา ในนั้นมีผลไม้และเหล้าอุ่นหนึ่งเหยือก
นางเดินยิ้มแย้มเข้ามา พลางปิดประตูตามหลัง
เวลา [11:05:05]
นั่นคือเวลาบนนาฬิกาพกของเย่ชีเหยียน
“ตอนนี้เที่ยงวัน ฉันไม่มีนิสัยนอนกลางวัน เจ้าของโรงแรม มีธุระอะไร”
ลีเซ็ตยืนเงียบตรงทางเข้า ชุดเกราะกาละหมุนแผ่วอยู่เบื้องหลัง
นางได้ฆ่าอีกฝ่ายไปแล้ว 37 ครั้ง ทุกครั้งที่เจ้าของโรงแรมงดงามผู้นี้ตาย ศพจะกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าขนดำเต็มตัว
แล้วครั้งนี้ล่ะ
“เที่ยง...วันงั้นหรือ”
แววตาของเจ้าของโรงแรมฉายความสับสนชั่วขณะ แต่ก็คืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่รู้ตัวถึงสภาพประหลาดเมื่อครู่
“เที่ยงวัน~ก็ต้องพักผ่อนสิคะ”
“~การนอนกลางวันเป็นนิสัยที่ดีนะคะ~ โดยเฉพาะตอนบ่ายโมง เป็นเวลาที่เหมาะจะพักผ่อนสบาย ๆ โดยไม่ทำอะไรเลยที่สุดแล้ว”
นางวางถาดลง
แล้วนั่งคุกเข่าอยู่ไม่ไกล
“เฮ้อ~ ฉันน่ะ แต่ก่อนไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านนี้หรอก ย้ายตามสามีเข้ามาทีหลัง เขาออกไปทำงานข้างนอก ฉันเลยอยู่ที่นี่เปิดโรงแรม แต่กิจการไม่ค่อยดีเท่าไหร่~”