ตึงๆๆ — ตึงๆๆ —
ล้อรถไฟกลิ้งไปข้างหน้า
รางไม่เคยหยุดทอดตัว
ขบวนรถไฟพุ่งทะยานบนถนนสายกว้างใหญ่
ภูเขาศพและทะเลเลือดได้จากลับไปแล้ว
เย่ชีเหยียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ
ความอ่อนล้าทั้งทางร่างกายและความเปี่ยมสุขทางจิตใจถูกรับรู้ไปพร้อมกัน
มองเพดานคุ้นตาด้านบนศีรษะ
เขาสังหรณ์ใจอยากลุกขึ้น
แต่กลับพบว่าสองมือของตัวเองถูกสิ่งอ่อนโยนอบอุ่นสองสิ่งกอดไว้
หันไปมองสองข้าง
ลีเซ็ตกับอีฟ
เครื่องจักรสาวทั้งสองนอนแอ้มอยู่ข้างกาย จ้องเขาตาไม่กระพริบ
เมื่อเห็นนายท่านของตัวเองตื่นขึ้น
อีฟดีใจพุ่งเข้าซบอ้อมแขน เอาหูกระต่ายคู่ที่นุ่มหรือแข็งได้ตามใจเธอเสียดสีอกเขาอย่างเต็มที่
ส่วนอีกฝ่าย ลีเซ็ตยังคงเอ่ยด้วยความอ่อนโยนอันเหมือนดั่งกาลอวัน
"นายท่าน สวัสดียามเช้า~"
เย่ชีเหยียนลูบหูกระต่ายของอีฟ ยิ้มบาง
"สวัสดี แล้ว...ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?"
ลีเซ็ตยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว
"สองวัน"
"นานขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เย่ชีเหยียนแปลกใจเล็กน้อย
เขาไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าหลังปล่อยหมัดเต็มพลังในความหมายที่สมบูรณ์ไปครั้งนั้น ตัวเองจะจมดิ่งสู่การหลับใหลยาวนานถึงสองวัน
"หลับไปสองวันแล้วยังรู้สึกเหนื่อยอีก เห็นทีฉันยังห่างไกลจากการเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟระดับสุดยอดอีกนานสินะ"
ส่ายหน้า เรียกข้อมูลส่วนตัวจากจอแสงของระบบขึ้นมา
ความทรงจำเมื่อสองวันก่อนยังคลุกเคล้าอยู่ในห้วงความคิด
เขาจำได้ชัดเจนว่า จิตวิญญาณของตัวเอง หลังจากที่ดูเหมือนจะผ่านการวิวัฒน์เสร็จสิ้น