ภายในดักแด้สีฟ้าแสง
แขนหนึ่งทุบมันให้แตกกระจายแล้วยื่นออกมาด้านนอก
"สำเร็จแล้วสินะ"
นั่นคือประโยคบอกเล่า ไม่ใช่คำถาม
"ลีเซ็ต ฉันใช้เวลาไปนานแค่ไหน"
สาวใช้ผู้คอยรออยู่เคียงข้างอย่างเงียบงันออกนิ้วมือสองนิ้วอย่างอ่อนโยน
"สอง... ชั่วโมง"
"ทำไมถึงแม้แต่เสื้อผ้ายังพังซะขนาดนี้..."
เมื่อก้าวออกจากรังแสงได้อย่างสมบูรณ์ เขาถึงได้สังเกตว่าร่างกายตัวเองตอนนี้ไม่มีแม้แต่ผ้าเศษเดียวปกปิด
มีเพียงไอเทมและตราสัญลักษณ์ต่าง ๆ บนร่างที่ยังคงอยู่
"ฮึ่ม... พวกอสูรกากร ยังไม่ล่าถอยอีกเหรอ"
สวมเสื้อผ้าที่ลีเซ็ตส่งมาให้แล้ว เย่ชีเหยียนมองไปยังนอกขอบรถไฟ
ภูเขา... ทะเล...
นั่นคือภูเขาแห่งศพ และทะเลแห่งเลือด
ความเร็วของรถไฟตลอดสองชั่วโมงนั้นยังคงอยู่ในสภาพโอเวอร์คล็อกสุดขีด
จนกระทั่งเย่ชีเหยียนตื่นขึ้น จึงได้ชะลอลงในที่สุด
โครงรถร้อนผ่าว
ล้อรถบิดเบี้ยว
บล็อกพรสวรรค์ที่ฝากไว้กับลีเซ็ต ก็ถูกใช้ไปแล้วหนึ่งครั้ง
ไม่ยากที่จะจินตนาการว่า ตลอดช่วงเวลาที่เขาวิวัฒน์ ด้านนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เสียงคำรามของอาวุธ เสียงคำรามของมังกรยักษ์ เสียงร้องของปีศาจ และอินทรีสายฟ้าที่สาดส่องแสง...
ฝนน้ำตาแดงสีแดงสดใสเช่นนี้เป็นครั้งแรก
การต่อสู้ ยังคงดำเนินต่อไป
"ขวางไว้ไม่สำเร็จแล้ว ยังจะไหลออกมาไม่ขาดสายอีกงั้นเหรอ"
เย่ชีเหยียนยิ้มพลางลูบหัววัลลี่ที่ยื่นสมูทผลไป๋เซินแก้วหนึ่งให้
รับแก้วมา จิบหนึ่งอ้อม
ความเย็นชื่น ความหวาน และความสบายระเบิดออกในปาก
เหมิงเหมิงและผู้กลืนกินความฝันนั่งลงข้าง ๆ บนบ่าทั้งสองข้างของเขา แนบแก้มชิดเชยชิดใจ
"รู้สึกไม่ยอมงั้นสินะ อยากจะกักฉันเอาไว้ที่นี่เลยงั้นเหรอ"