เจ้าหลินที่แอบซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลตลอดเวลากลืนน้ำลายลงคอ
เพิ่งเกิดอะไรขึ้น?
พี่ชีเหยียนรู้จักกับคนนั้นสนิทขนาดนั้นเลยเหรอ?
ไม่งั้นทำไมถามอะไร อีกฝ่ายก็ตอบอย่างนั้น?
แต่ถ้าจะว่าไปรู้จักกัน ทำไมถึงลงมือกะทันหัน สังหารคนนั้นทิ้ง?
สายตาของหล่อนแอบหล่นลงบนลำดับไพ่ที่โคจรเป็นวงแหวนล้อมรอบด้านหลังเย่ชีเหยียน
"เยอะแท้...สิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นลำดับไพ่หรือเนี่ย?"
หัวใจหล่อนเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
"พี่ชีเหยียนเก่งจริง ๆ เลย...มีได้ขนาดนี้เลยเหรอ"
"ถ้าหนูมีการ์ดกลยุทธ์ได้จำนวนเท่านี้บ้าง หนูจะได้เก่งเท่าพี่ชีเหยียนแล้วสินะ"
โดยไม่รู้ตัว เจ้าหลินก็นึกถึงถ้อยคำที่จูซิงถูพูดเมื่อครั้งชวนหล่อนเข้าร่วมองค์กรตี้ซวี่
จูซิงถู: "ในองค์กรยังมีคนหนึ่งที่มีการ์ดกลยุทธ์อยู่นะ~ บางทีในตอนท้าย ไพ่ของสองคนรวมกันอาจได้ครบทุกใบพอดี ตอนนั้น~ จะเกิดอะไรขึ้นกันนะ?"
เจ้าหลินในตอนนั้นไม่เคยคิดจะแย่งชิง ถึงกับคิดเลยว่าถ้าอีกคนนั้นจะมาขอคืน ขายให้ก็ได้
แต่ตอนนี้...
"การ์ดกลยุทธ์..."
"คิดอะไรอยู่?"
หลังจบชีวิตสมาชิกองค์กรอับบากาโดคนนั้น เย่ชีเหยียนสังเกตดูความโชคร้ายอันเลวร้ายที่ยังคงพันธนาการเจ้าหลินอยู่ ดูเหมือนจะลดลงไปบ้างแล้ว
"เปล่า ๆ ไม่ได้คิดอะไรหรอก ฮ่า พี่ชีเหยียน ต่อไปต้องทำยังไง? ตอนนี้ออกจากชานชาลาไม่ได้ ต้องแค่รออย่างนี้ต่อไปเหรอ?"