“หืม? ฉันทำอะไรไปหรือเปล่า?”
ฟังเสียงประกาศจากระบบ
เย่ชีเหยียนรู้สึกสับสนไม่น้อย
อย่างอื่นเข้าใจได้หมด
มีแค่ช่วงท้ายนั่นแหละที่งง
ในป่าพลาตินัม เขาก็แค่ฆ่าพวกก๊อบลินไปหนึ่งฝูง แถมกำจัดเทพไปหนึ่งตัว โอ้ ไม่สิ หนึ่งตัวครึ่งเท่านั้นเอง?
ทำไมถึงกลายเป็นเจ้าของโลกใบนั้นได้?
เขาโยนความสงสัยนี้ให้ระบบ
ระบบรถไฟก็ตอบกลับมา
[คุณได้ทำการล่าสังหารขั้นสุดท้ายในโลกที่กำลังให้กำเนิด[เทพประจำเผ่าพันธุ์] ความคิดของ[เอลฟ์]ที่มันครอบครองได้กลับคืนสู่[ป่าแพลตินัมไร้แสง] ขีดจำกัดของโลกใบนั้นสูงขึ้น และมีโอกาสได้รับการยกระดับที่สูงกว่าเดิม]
“อ๋อ งั้นเหรอ แปลว่าเทพก๊อบลินนั่นรู้อยู่แล้วสินะว่าเทพเอลฟ์ฟื้นคืนได้ ถึงได้ส่งกองทัพบุกเข้าไปในโลกใบนั้น แล้วบังเอิญโดนฉันเจอเข้า”
เย่ชีเหยียนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง หลังจากที่เขาไป เทพก๊อบลินคงส่งกองทัพเข้าป่าพลาตินาต่อเพื่อยึดครองโลกใบนั้น
“ระบบ ปรับกระแสเวลาของป่าพลาตินาไร้แสงให้ตรงกับที่รกร้าง แม้ฉันจะไม่ได้อยากไปยุ่งกับโลกใบนั้น แต่อย่างน้อยก็ทำให้เจ้าก๊อบลินนั่นเจ็บปวดหน่อยก็ยังดี”
[กรุณา ปรับเวลา]
จอแสงเปลี่ยนรูปร่างเป็นหน้าปัดนาฬิกา
ภายในมีเข็มสองชุด หนึ่งจริงหนึ่งเสมือน
ชุดแรกคือดินแดนรกร้าง ส่วนชุดหลังคือป่าพลาตินา
เย่ชีเหยียนยื่นมือไปแตะ แล้วหมุนเข็มให้ตรงกับดินแดนรกร้าง