“ลีเซ็ต ฉันนอนไปนานแค่ไหนแล้ว?”
เวลา:[6:07:19]
สภาพอากาศวันนี้:[หมอก]
เย่ชีเหยียนมองท้องฟ้าข้างนอกที่ปกคลุมไปด้วยหมอก แต่อารมณ์กลับดีเป็นปลิดฉุป
เขาค่อย ๆ ปลุกหมิงหมิงที่นอนแนบอยู่บนอก ซึ่งดูเหมือนกำลังฝันดีอยู่ แล้ววางลงบนหมอน
เมื่อสังเกตเห็นลีเซ็ตที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาจึงเอ่ยถาม
ลีเซ็ตชูนิ้วขึ้นสองนิ้วทั้งมือซ้ายและมือขวา
“สองวัน สองคืน”
“หา? ฉันนอนไปขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้งที่ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมาก”
เย่ชีเหยียนลูบหัวตัวเองด้วยความงง
ลีเซ็ตลุกขึ้นจากข้างเขา
แล้วยกขนมปังกับแยมที่ทำจากผลไป่เซิน ซึ่งเตรียมไว้นานแล้ว มาวางตรงหน้าเย่ชีเหยียน
“มื้อเช้า”
“ขอบคุณ พอดีหิวเลย”
เย่ชีเหยียนยืดเส้นยืดสายแล้วเดินตรงไปที่หน้าต่าง ผายหน้าต่างรถไฟออก
ยื่นมือออกไปสัมผัสไอหมอกชื้น ๆ ภายนอก
อีฟที่หลังคารถไฟคอยล็อกเป้าหมายเป็นระยะ ๆ กำจัดสัตว์ประหลาดที่ไล่ตามขบวนจากในหมอก
นอกจากนั้นก็มีแต่เสียงของรถไฟที่แล่นไป
“เงียบจริง ๆ เลย”
เย่ชีเหยียนกินขนมปังไปพลาง ๆ แล้วเรียกระบบออกมา
นอนไปถึงสองวัน ตามตรรกะแล้ว สาวฝ่ายบริการแห่งตลาดมืดนั้น เอเลย์ น่าจะหาผู้ซื้อให้เขาเรียบร้อยแล้ว
หยิบบัตรเชิญตลาดมืดออกมา กำลังจะปัดหน้าจอ
แต่สายตาของเขากลับไปหยุดโดยไม่ตั้งใจที่ข้อมูลส่วนตัวของตัวเอง
[พลังกาย: 350]
อืม ไม่เปลี่ยน
[จิตใจ: 400]
อืม ก็ไม่...
“?”
เย่ชีเหยียนถูตาตัวเองแล้วหยิบผู้ทอดสมอออกมาเช็กอีกรอบ